Κυρία Μπότση, συμπληρώνονται φέτος 25 χρόνια που ζούμε με το Aids, πώς πάει αυτό το θέμα?
Ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας…
Τι ανεβαίνει και τι κατεβαίνει?
Ανεβαίνουν τα στατιστικά και κατεβαίνει η εγρήγορση του κόσμου, η ενασχόληση των ηγεσιών με το ζήτημα και η πλατειά ενημέρωση.
Όλα είναι αντιστρόφως ανάλογα λοιπόν...
Ακριβώς! Δεν θα έπρεπε να είναι έτσι , αλλά έτσι είναι ατυχώς, αν και έχουν περάσει 25 χρόνια έχουμε να μάθουμε πολλά ακόμα. Δεν έχουμε μάθει ότι το Aids είναι μια επιδημία εκτός συνόρων και ότι αυτό κινητοποιεί την παγκόσμια κοινότητα. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι είναι το μοναδικό νόσημα που έχει απασχολήσει το συμβούλιο ασφάλειας του Ο.Η.Ε. για να καταλάβει ότι η διεθνής κοινότητα το ανάγει σε επίπεδο αντίστοιχης σπουδαιότητας με τα πυρηνικά ή με τα προβλήματα του περιβάλλοντος. Στην Ελλάδα ούτε εμείς έχουμε καταλάβει, περί τίνος πρόκειται. Θεωρούμε ότι είναι μια πολύ μικρή ιστορία, που αφορά λίγους ανθρώπους ή συγκεκριμένες ομάδες πληθυσμού.
Άκουσα προχθές στις ειδήσεις για 450 περίπου άτομα νεοδιαγωσμένα αυτή τη χρονιά…
Ναι, δεν μου κάνει έκπληξη, δεν είναι πάρα πολλά...
Εντάξει αλλά τι θα γίνει αν συνεχιστεί έτσι αυτή η ιστορία;
Δεν ξέρω τι θα γίνει, ελπίζω ότι κάποια στιγμή το κράτος θα αντιδράσει, και οι πολίτες μαζί με το κράτος, γιατί το Aids είναι και προσωπική ευθύνη του καθενός μας. Έχουμε μεγάλη ευθύνη για τις συμπεριφορές μας και για τον τρόπο που λειτουργούμε, αλλά κυρίως είναι μια τεράστια ευθύνη που αντιστοιχεί στον κρατικό φορέα σχετικά με το τι κάνει στον τομέα της πρόληψης, της ενημέρωσης, της επαγρύπνησης. Στην πραγματικότητα θα πρέπει να καταλάβουν όλοι οι νέοι άνθρωποι ότι δεν είναι απλά ένα θέμα που αφορά το διπλανό τους, ή τον ομοφυλόφιλο της διπλανής πόρτας ή το χρήστη ναρκωτικών της γωνίας. Θα πρέπει να καταλάβουν ότι αφορά και τους ίδιους, που μόλις αρχίζουν την ερωτική τους ζωή.
Είμαστε όμως πολύ πίσω και μακριά από αυτό...
Παρά πολύ μακριά. Είμαστε πολύ μακριά ακόμα από γενικές καμπάνιες ενημέρωσης, πόσο μάλλον από ειδικά προγράμματα παρέμβασης σε ειδικές ομάδες πληθυσμού που χαρακτηρίζονται σαν ευάλωτες ομάδες ή αλλιώς ομάδες υψηλού κινδύνου. Δεν έχουμε αυτή τη φιλοσοφία, δεν την έχουμε καθόλου αναπτύξει. Σχέδιο δράσης δεν έχουμε, εθνική στρατηγική δεν έχουμε… τι περιμένουμε να γίνει λοιπόν; Εδώ ακόμα και σε ανθρώπους, που υιοθετούν επικίνδυνες σεξουαλικές συνήθειες και έρχονται για τεστ τους λες «μπορεί να έχετε μολυνθεί…» ξέρεις ποια είναι η απάντησή τους; «μα... γιατί να συμβεί αυτό σε μένα;» Τι θα πει γιατί σε μένα… γιατί στον καθένα…; Αυτό σημαίνει ότι στην πίσω πλευρά του μυαλού τους δεν θεωρούν τον εαυτό τους ως υποψήφιο μόλυνσης από τον ιό. Στην πραγματικότητα δεν έχουν κανένα λόγο να τον αφαιρούν από τους υποψήφιους… ίσως θα μπορούσαν να εξαιρεθούν μόνο όσοι απέχουν από το σεξ ή αυτοί που βρίσκονται σε αυστηρά αμοιβαία μονογαμική σχέση, δύσκολο στην Ελλάδα πίστεψέ με, είτε πρόκειται για ετεροφυλόφιλους είτε ομοφυλόφιλους. Είμαστε μια μεσογειακή χώρα και είναι δύσκολη ιστορία να είσαι μονογαμικός ή μονογαμική. Επομένως το μείζων του σεξουαλικά ενεργού πληθυσμού πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του πάντα υποψήφιο προς μόλυνση από τον ιό. Ή μπορεί να είναι υποψήφιοι για άλλο νόσημα όπως ηπατίτιδα, δεν είναι ανάγκη να έχουν hiv.
Θέλω να πω πως υπάρχει μια γενική χαλάρωση, είτε αφορά στις σεξουαλικές συμπεριφορές είτε, ακόμα χειρότερα, στον τρόπο που σκέφτεται ο κόσμος σήμερα, που είναι λίγο οπισθοδρομικός.
Κρούσματα aids και κρούσματα οροθετικών
Πραγματικά δεν είναι έκπληξη το φαινόμενο της αύξησης των κρουσμάτων, όχι των κρουσμάτων aids, γιατί αυτό είναι ένα άλλο πράγμα. Εγώ εννοώ αυτούς που νοσούν. Δε νοσούν όλοι, αρκετοί είναι σε αντιρετροϊκή θεραπεία, επομένως δεν έχουν νοσήσει. Ο κόσμος μπερδεύεται πολλές φορές, σου λέει αυτός έχει aids, δεν σημαίνει ότι όποιος είναι οροθετικός έχει aids, αυξάνονται τα κρούσματα της οροθετικότητας, δεν αυξάνονται τα κρούσματα aids, αυτά ευτυχώς μειώνονται, γιατί ο κόσμος παίρνει τα αντιρετροϊκά του, είναι σε καλή κατάσταση. Και όταν τα παίρνει και συνεργάζεται καλά με τον γιατρό του και τον εαυτό του όλα πάνε καλά. Εξαιρούνται εδώ μόνο αυτοί που έχουν αποβάλει το θέμα ως πληροφορία ή επίσης άνθρωποι που προέρχονται από διαφορετικούς πολιτισμούς και έχουν την αίσθηση ότι εδώ κινδυνεύουν, όπως μετανάστες που δεν έχουν νόμιμα χαρτιά, πρόσφυγες που είναι σε ένα γενικότερο κυνηγητό... Αυτούς πια τους βλέπουμε σε προχωρημένο στάδιο aids.
Μετανάστες και προχωρημένο στάδιο αids
Πρώτον γιατί δεν έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, δεύτερον, γιατί σύμφωνα με το μεταναστευτικό νόμο, εγώ διώκομαι πειθαρχικά αν προσφέρω οποιαδήποτε ιατρική υπηρεσία σε όσους δεν έχουν χαρτιά και είναι παράνομοι στη χώρα. Η ιατρική κοινότητα έχει εκπαιδευτεί να παρέχει υπηρεσίες σε όλους. Όπως είπε πολύ σωστά μια συνάδελφος, δεν είναι αρμοδιότητα ενός νοσοκομείου να περιφρουρεί τα σύνορα. Αρμοδιότητά μας είναι να αντιμετωπίζουμε τον άρρωστο που έρχεται για περίθαλψη. Είναι εντελώς ασύμβατο με την ιατρική ιδιότητα να μου υπαγορεύουν πού να παρέχω τις ιατρικές υπηρεσίες μου και πού όχι. Σε όποιον και όποια τις έχει ανάγκη εγώ θα τις παρέχω, τελεία. Αλλά πάρα πολύς κόσμος, που είναι παράνομα στην Ελλάδα, φοβάται να πλησιάσει τα ιατρεία και τα νοσοκομεία, γιατί φοβάται ότι θα απελαθεί, ότι θα τον καταγγείλω… δεν ισχύει κάτι τέτοιο στο περιβάλλον των γιατρών. Ένα μεμονωμένο περιστατικό υπήρξε σε κάποιο νοσοκομείο στην Πελοπόννησο. Πάντως είναι ένας λόγος που δεν έχουν πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας.
Ένα άλλο μείζον ζήτημα είναι ο φραγμός της γλώσσας, όπως επίσης και η κουλτούρα, είναι άλλη η αντίληψη για την υγεία, άλλη αντίληψη για την αρρώστια, υπάρχουν πολιτισμικοί διαμεσολαβητές, αυτά που η Ευρώπη ονομάζει natural mediators…καλά αυτό είναι επιστημονική φαντασία για την Ελλάδα, δεν το συζητάμε. Όσον αφορά το σεβασμό του πολιτισμού του άλλου είμαστε πολύ μακριά. Δηλαδή πάρα πολύ απλά θέλουμε να εξετάσει μια γυναίκα γιατρός έναν μουσουλμάνο Αφγανό γυμνό, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε τι σημαίνει αυτό για εκείνον, όπως και το αντίθετο. Αυτά είναι πράγματα που είτε σου αρέσουν είτε όχι πρέπει να τα σεβαστείς, αν θες να δουλέψεις με μια διαφορετική –πολιτιστικά- κοινότητα. Δε μπορείς να της επιβάλλεις τους δικούς σου όρους λειτουργίας, πρέπει να σεβαστείς τους δικούς της. Υπάρχουν μεγάλα προβλήματα στην πολιτισμική προσέγγιση. Παραδείγματος χάριν για έναν τσιγγάνο το να πλησιάσει ένα νοσοκομείο είναι κάτι τελείως ανιαρό, είναι παρά πολύ δύσκολο να το αποδεχθεί σαν ιδεα, και καταλήγει εκεί όταν τα πράγματα είναι εξαιρετικά δύσκολα πια. Όλα αυτά είναι προβλήματα που βιώνουμε στα μεγάλα αστικά κέντρα.
Και με τους έλληνες…
Οι έλληνες έχουν μεγάλη πρόσβαση στις Μ.Ε.Λ. (μονάδες ειδικών λοιμώξεων), έχουμε όμως προβλήματα όταν πρέπει να ανακατευτεί άλλος φορέας περίθαλψης, νοσηλευτικός ή ιατρικός, ή οποιοσδήποτε άλλος… Εκεί έχουμε φοβερά προβλήματα, ειδικά με τους γιατρούς και ακόμα πιο ειδικά με τις επεμβατικές διαδικασίες δηλαδή π.χ. αν θες να κάνεις μια κωλονοσκόπηση ή μια γαστροσκόπηση -κάτι που είναι ενδοσκοπικό- τα πράγματα είναι λίγο ζόρικα… Ας μη συζητήσουμε τι γίνεται με μια οροθετική γυναίκα που πρέπει να πάει να γεννήσει. Κανείς δεν της δίνει το δικαίωμα να γεννήσει.
Τι γίνεται δηλαδή με μια γυναίκα που είναι φορέας;
Κοίταξε η πιθανότητα μιας γυναίκας που είναι οροθετική να γεννήσει ένα οροθετικό παιδί δεν ξεπερνάει το 2%, εάν ληφθούν όλα τα μέτρα, δηλαδή αν της χορηγηθεί αντιρετροϊκή θεραπεία, αν την παρακολουθεί ο γιατρός της κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, αν γίνει καισαρική και στο παιδάκι, στη συνέχεια, του χορηγηθεί αντιρετροϊκή θεραπεία, για ένα μήνα, 40 μέρες περίπου…Ωστόσο φαίνεται ότι στο μυαλό του κόσμου, και κατ’ επέκταση στο μυαλό των γιατρών η οροθετική γυναίκα είναι ένα υποψήφιο άτομο που θα πεθάνει και ένα άτομο που θα μεταδώσει τον ιό στο παιδί. Που σημαίνει εξ ορισμού ότι δεν ...οφείλει... να γεννήσει! Αυτό εκφράστηκε και νομικά. Απαγορεύεται η εξωσωματική γονιμοποίηση σε οροθετική γυναίκα…
Έχει ψηφιστεί κάτι τέτοιο από την ελληνική βουλή;
Βεβαίως! Δε γίνεται καμία συζήτηση για τον οροθετικό πατέρα, είναι λίγο ιδιότυπο αυτό. Η λογική των ζευγαριών που δεν είναι με το ίδιο status hiv, δηλαδή που ο ένας είναι οροθετικός και ο άλλος δεν είναι, και αυτοί οι δυο θέλουν να αποφασίσουν να ζήσουν μαζί και να κάνουν παιδί, παράδειγμα τώρα, εάν η σύζυγος είναι αρνητική, και ο πατέρας θετικός δεν έχουμε ζόρι με την εξωσωματική γονιμοποίηση, που κινδυνεύει και η γυναίκα να κολλήσει από τον άντρα της. Το ανάποδο απαγορεύεται.
Δυστυχώς στην επιτροπή που αποφάσισε να προωθήσει το νομοσχέδιο, δεν υπήρχε κανείς ειδικός για το hiv/aids. Ούτε υπήρξε παρουσία των φεμινιστικών οργανώσεων οι οποίες ουδόλως ασχολούνταν με το αντικείμενο. Πριν από δυο χρόνια προσπαθούσαμε να πείσουμε το φεμινιστικό κίνημα να ασχοληθεί με το θέμα. Τότε το ετήσιο μήνυμα ήταν «οι γυναίκες και το aids» με ενδιαφέρον προς τις γυναίκες. Διαπιστώσαμε δυστυχώς ότι δεν έχει κατανοηθεί σα θέμα. Τα δικαιώματα της οροθετικής γυναίκας είναι μια πολύ λεπτή συζήτηση, πολύ «επιστημονικής φαντασίας» αν και γενικά τα οροθετικά άτομα «οφείλουν να μην έχουν δικαιώματα». Μη ξεχνάμε ότι συζητείται στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή η ποινικοποίηση της μετάδοσης, αυτό είναι ένα μείζον θέμα που απασχόλησε το πανευρωπαϊκό συνέδριο aids που έγινε στην Γλασκόβη. Υποτίθεται ότι πρέπει να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη κάποιος αν διαπράξει δόλια μετάδοση.
Και αν ο ίδιος δεν το γνωρίζει ότι είναι φορέας;
Πώς άραγε θα το διαπιστώσουμε αυτό; Πώς θα στοιχειοθετήσεις ένα τέτοιο αδίκημα;
Και για ποιο λόγο γίνεται αυτό; Έρχεται να λύσει ή μήπως να δημιουργήσει επιπλέον προβλήματα;
Στη συζήτηση που έγινε στην Γλασκόβη, φάνηκε ότι τα αυστηρά νομικά πλαίσια, και οι καταδίκες πολιτών, θα οδηγήσουν μερικούς ανθρώπους στο να μην αποκαλύπτουν ότι έχουν hiv, όπως επίσης όταν τους σπάσει ένα προφυλακτικό, στο να μην προσφέρουν στο σύντροφό τους τη δυνατότητα της προφυλακτικής αγωγής.
Όταν ξέρουν ότι θα διωχθούν ποινικά δεν θα πουν στον άλλο «είμαι οροθετικός».
Τρομοκρατία παντού
Όλη η συζήτηση για την ποινικοποίηση της hiv λοίμωξης έχει να κάνει με την ποινικοποίηση της σεξουαλικής συμπεριφοράς και δεν το λέω αυτό μόνο για τη «δόλια μετάδοση», το λέω και για την προσπάθεια που θα δημιουργήσει λίστες με οροθετικούς…φτάσαμε κι εκεί! Πρόσβαση σε μια Μ.Ε.Λ. που παρακολουθεί οροθετικούς μπορεί να έχει ένας ασφαλιστικός φορέας με μια εισαγγελική εντολή γιατί έχει έννομο συμφέρον, και να μπορεί να ελέγχει αν η τάδε ασφαλισμένη με αριθμό 1455 υπάρχει με πραγματικό αρχείο οροθετικής ή όχι. Νομίζω ότι ζούμε σε μια κοινωνία όπου δημιουργούν τον πανικό, είτε έχει να κάνει με την hiv λοίμωξη, είτε έχει να κάνει με την βιοτρομοκρατία, βλέπε επιστολές άνθρακα. Αλλά έπρεπε να συμπλεύσουμε με το αμερικανικό μοντέλο γιατί κάναμε τους ολυμπιακούς αγώνες εκείνη την εποχή, και έπρεπε η ασφάλεια υποτίθεται να είναι στις επάλξεις, άρα να μην υπάρχει η δυνατότητα καμίας απειλής… δεν μπορείς να βρεις απόλυτη ισορροπία στα πράγματα γιατί δε μπορούν να είναι απόλυτα αποστειρωμένα όλα, δε ζούμε σε θερμοκοιτίδες, και είναι λογικό νομίζω.
Η απόλυτη ασφάλεια είναι φασιστική. Αλλά καλλιεργούν με αυτόν τον τρόπο μια αντίληψη…θυμάσαι μια διαφήμιση που πλένει η μαμά κάτω το πάτωμα με χλωρίνη και το παιδί τρώει το μήλο που έχει πέσει κάτω, εκεί που έχουν όλοι πατήσει… όμως καλλιεργούν την αντίληψη της αποστείρωσης…
Πρόκειται για μία ολόκληρη ιδεολογία, και έχει να κάνει με το πώς αντιμετωπίζουμε τους συνανθρώπους μας που έχουν ένα νόσημα, δες τι γίνεται τώρα με το δάσκαλο με τη φυματίωση… λες αυτός να ήθελε να μολύνει τα παιδιά; Δυστυχώς ψάχνουμε ενόχους και φροντίζουμε να έχουμε αποστειρωμένα περιβάλλοντα. Όλα αυτά οδηγούν σε μια λογική ότι την ασφάλεια τη δική μου, τη δική σου, την ελέγχει κάποιος από πάνω από εμάς που την ξέρει καλύτερα. Στη συνέχεια αναλαμβάνει και τη ζωή μας, και έτσι ξεχνάμε τον τρόπο να λειτουργούμε, να αντιμετωπίζουμε τον απέναντι. Παρόλα αυτά πρέπει να πω ότι στην Ελλάδα τουλάχιστον οι οικογένειες κατά μέσον όρο στάθηκαν αντάξια στο ύψος των περιστάσεων. Δεν είχαμε φορείς ή αρρώστους που τους πέταξαν έξω από τα σπίτια τους οι γονείς τους και, αν υπήρξαν δυο τρία κρούσματα, είναι συνάρτηση και άλλων πραγμάτων, που συνόδευαν την οροθετικότητα.
Τα καλά της ελληνικής κουλτούρας...
Έτσι νομίζω και εγώ, και με τους δεσμούς της οικογένειας που ακόμα είναι ισχυροί, και μπορούν έτσι να αντιμετωπίσουν ο,τιδήποτε άλλο. Η ελληνίδα μάνα είναι καταπιεστική, «βάλε παιδί μου το φανελάκι σου θα κρυώσεις!», αλλά είναι ταυτόχρονα η μάνα που πάντα οι φτερούγες της καλύπτουν ο,τιδήποτε συμβαίνει
Αυτό είναι καταπληκτικό!!!
Ναι είναι καταπληκτικό και είναι και πολύ όμορφο και καλά κάνουμε και το έχουμε. Αυτή είναι η μεσογειακή μας ζεστασιά. Όπως ποτέ δεν οργανώθηκαν διαδηλώσεις ανθρώπων για απελάσεις και απομονώσεις, είχαμε όμως αντιδράσεις για την εγκατάσταση ξενώνων, όχι μόνο οροθετικών αλλά και χρηστών ναρκωτικών, γενικά για όποιον μας ενοχλεί, για όποιον είναι μη ελεγχόμενος. Ένας οροθετικός όμως τι πρόβλημα μπορεί να δημιουργήσει; Θέλω να πω ότι, αν κάτι η κοινωνία το θεωρεί επικίνδυνο, προσπαθεί να το αποβάλλει. Δηλαδή η ασθένεια είναι κάτι αποβλητέο; Ίσως είναι κάτι που πρέπει να θεραπευτεί και να αντιμετωπιστεί. Το να είναι κάποιος αποδιοπομπαίος τράγος θα λύσει κάποιο πρόβλημα;
Aids και Αφρική
Επειδή όλα αυτά είναι συμπεριφορές που έχουν καταγραφεί στα 25 χρόνια που ζούμε με το aids και ατυχώς όχι μόνο στην Ελλάδα, φτάσαμε σήμερα να συζητάμε τι πρέπει να γίνει για να αντιμετωπιστεί η επιδημία, γιατί δεν τα καταφέραμε όπως είχαμε προβλέψει. Το περσινό μήνυμα των ηνωμένων εθνών είναι το ίδιο με το φετινό: «STOP AIDS, KEEP THE PROMISE! ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΟ AIDS, ΚΡΑΤΑ ΤΙΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΣΟΥ!» Έχει να κάνει τόσο με τις ατομικές, προσωπικές μας υποσχέσεις αλλά και τις υποσχέσεις της πολιτείας και των πολιτικών με την έννοια της πολιτικής βούλησης για να αλλάξει η κατάσταση τόσων εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν και είναι προσβεβλημένοι από τον ιό. Όλοι αυτοί δεν θα βρεθούνε ξαφνικά με φάρμακα, αν κανείς δεν παλέψει για αυτή την επιλογή με αυτούς, πίστεψέ με, θα πεθάνουν όλοι μια χαρά... Και πεθαίνουν καθημερινά δυστυχώς. Και δεν είναι αξιοπερίεργο. Αξιοπερίεργο είναι που σαν πολιτισμός έχουμε κάνει αυτές τις επιλογές. Δεν μπορείς να επιλέγεις τη δράση ανάλογα με τη τιμή του φάρμακου ή επειδή η φαρμακευτική εταιρεία που τα έχει παράξει έχει κάποια συμφέροντα. Μα τι είδους πολιτισμός είναι αυτός που επιλέγει να πεθαίνουν οι άνθρωποι για τα συμφέροντα των εταιρειών. Η Ελλάδα βέβαια δεν είναι καλά πληροφορημένη, δεν ξέρει ότι στην Αφρική δεν έχουν φάρμακα στην διάθεσή τους, το βλέπει φιλανθρωπικά. Κινήσεις όπως αυτή που έγινε να μαζευτούν φάρμακα για την Αφρική είναι εντελώς αστεία…όταν η χώρα πηγαίνει πάσο σε συνδιασκέψεις διεθνών οργανισμών, όπως ο παγκόσμιος οργανισμός εμπορίου, και δεν ψηφίζει τίποτα που να αφορά την πρόσβαση στα φάρμακα, είναι εντελώς αστείο μετά να παριστάνει ότι είναι μια χώρα φιλάνθρωπη, συλλέγοντας χρήματα για την αγορά φαρμάκων. Να τα στείλει σε ποιον; Να καλύψει ποιο κόστος; Συζητάμε για κάποια κόστη που δεν μπορούν να καλυφθούν με τέτοιου είδους μεθοδολογίες, το θέμα των φαρμάκων μπορεί να αντιμετωπιστεί πολύ καλά σε επίπεδο πολιτικής ηγεσίας.
Τι ξέρει ο έλληνας για όλα αυτά;
Ο έλληνας δεν ξέρει τίποτα για όλα αυτά, προφανώς δεν ξέρει, εδώ δεν ξέρει πώς κινδυνεύει να κολλήσει. Με ρώτησε κάποια κύρια αν θα κολλήσει στην περίπτωση που πέσει σπέρμα στο φαγητό της… τώρα τι ζητάει το σπέρμα στο φαγητό της αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Μερικές φορές μας πιάνει παράνοια με το θέμα αυτό. Κάποιος φίλος με ρώτησε τι να κάνει που κάποιος γνωστός του τον φίλησε ενώ είχε γένια, και επειδή ήταν ιδρωμένος και κοκκίνισε, αν κινδυνεύει να κολλήσει, επειδή ο γνωστός του είναι ομοφυλόφιλος, χωρίς να ξέρει αν είναι φορέας ή όχι.
Ναι, συνήθως ένας ομοφυλόφιλος αντιμετωπίζεται από κάποιους σαν οροθετικός…
Ναι, το τι θεωρούμε ομοφυλόφιλο στην Ελλάδα είναι ένα θέμα. Η λογική του έλληνα για τον ομοφυλόφιλο είναι ότι ο ίδιος δεν είναι αδελφή, και εννοεί αυτόν που χρησιμοποιεί παθητικές πρακτικές κατά τη διάρκεια του σεξ, το ότι ο ίδιος δεν είναι παθητικός τον καθιστά μη ομοφυλόφιλο. Αυτό είναι κάτι που με τρελαίνει στην κυριολεξία, που δυστυχώς και αυτό το έχω βιώσει, «δεν είμαι ομοφυλόφιλος γιατί δεν είμαι αδελφή». Τι σόι αντιλήψεις έχουν καλλιεργηθεί, με τι είδους αγωγή… ούτε καν για αγωγή υγείας δεν συζητάμε, εδώ δεν ξέρει ο κόσμος πώς να πλύνει τα χέρια του μετά την τουαλέτα, γιατί δεν του το ’πανε ποτέ, πόσο μάλλον για άλλου είδους αγωγές και άλλου είδους συμπεριφορές. Δύσκολα πραγματα! Συγκεντρώθηκαν από όλη τη γη κυβερνήσεις, φορείς για να βάλουν τους στόχους της χιλιετίας για την αντιμετωπιση του aids και μας έπαιρναν τηλέφωνο κυβερνητικοί παράγοντες να μας ρωτήσουν τι είναι αυτό που γίνεται....
Τι συμβαίνει; Ζούμε εγωιστικά;
Ακριβώς! Ζούμε αυνανιστικά!
Αυνανιστικά εγωιστικά ζούμε!
Δεν υπάρχει σύνδεση με την πραγματικότητα, το κυπριακό μπορεί και να το θυμηθούμε αλλά από εκεί και πέρα είναι ένα χαοτικό πράγμα. Ό,τι και να προσπαθεί να κάνει το υπουργείο εξωτερικών λόγω θέσεως και ίσως επειδή είναι σε συνεχή επαφή με την εξω πραγματικότητα περισσότερο από ότι με την εσωτερική και κάποιους προσπαθεί να κινητοποιήσει όχι σε επίπεδο κομματικών επιλογών αλλά σε επίπεδο λειτουργίας, υπαλληλικού προσωπικού, γιατί αυτός θα μείνει, ο κομματικός θα φύγει… δεν γίνεται αντιληπτό. Η συνήθης πρακτική είναι ότι ψηφίζουμε τη γενική θέση της ευρωπαϊκής ένωσης. Αυτή έχει θέσεις και εμείς σα μέλος της υποχρεούμαστε να ψηφίζουμε αυτές τις θέσεις. Για να βγουν αυτές οι ρημάδες οι θέσεις έχει γίνει ένα ευρωπαϊκό φόρουμ, όπου έχουμε πάει και εμείς εκεί με τις δικές μας θέσεις. Αλλά λες και είμαστε μια μουγκή χώρα, πάμε απλά πάσο.
Δεν έχει να κάνει τελικά μόνο με το aids και είναι επίσης και ένα θέμα οξύμωρο, από τη μια η ευρωπαϊκή ένωση προωθεί τη συμβίωση των ομοφυλόφιλων αλλά στην Ελλάδα θα γίνει ένας νέος πόλεμος για να ψηφιστεί κάτι τέτοιο από την ελληνική βουλή.
Μια σειρά θεμάτων, σωστά μιλάς: πώς η γυναίκα οροθετική δεν μπορεί να γίνει μητέρα, η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία, η συμβίωση -διαφορετικών από τα συνηθισμένα- ζευγαριών, η διαφορά της σεξουαλικής επιλογής και η σεξουαλική συμπεριφορά στα σχολεία. Η διαπαιδαγώγηση πρέπει να γίνεται σε μια χώρα από την ηλικία των πέντε ετών, από εκεί πρέπει να ξεκινάει κανείς προκείμενου να φτιάξει σεβασμό στο διαφορετικό, σεβασμό στον ίδιο του τον εαυτό ή στον συνάνθρωπό του, στο περιβάλλον του…
Εμείς ζητάμε τώρα από μια ελληνική κοινωνία να σεβαστεί αυτό που.. ανέχεται δειλά και σιωπηλά επί αιώνες… Επομένως πώς περιμένουμε να το νομιμοποιήσει η ελληνική κοινωνία;
Επομένως είναι κρίμα που, ενώ σαν αρχαίοι έλληνες είχαμε μια καταπληκτική σχέση μεταξύ μαθητή και δασκάλου, που ήταν και κατ’ επέκταση μια σχέση ερωτική και ίσως και σεξουαλική, αυτά πλέον δεν υπάρχουν και δεν τα λέμε και στα παιδιά μας...
Στα παιδιά μας δεν λέμε τίποτα, στα παιδιά μας ηθικολογούνε με εντελώς στενή οπτική. Ένας γονιός που έχει ένα παιδάκι του διαμορφώνει τη συνείδηση στις διαστάσεις που νομίζει ότι πρέπει να έχει. Μαθαίνει στο παιδί ό,τι πρέπει να φοβάται, του μεταφέρει ένα μοντέλο, του οποίου η αντίληψη είναι ότι είμαστε θεοί, εμείς είμαστε και κανένας άλλος, του μαθαίνει ένα ηθικοπλαστικό εκκλησιαστικό μοντέλο. Τον βάζει στη λογική ότι ο άνθρωπος έχει ερωτικές σχέσεις μόνο για να κάνει απογόνους, οικογένεια, κλπ. Δηλαδή κάνουμε ό,τι κάνουμε για να έχουμε ένα παιδί και μετά το κόβουμε; Που είναι η λογική σε αυτό; Είναι μια κλειτοριδεκτομή σε άπασες, κοινώς η ερωτική επιθυμία δεν νομιμοποιείται, νομιμοποιείται η τεκνοποίηση. Αφαιρούμε το συναίσθημα, την ερωτική έλξη από τον άνθρωπο και του αφήνουμε κάτι ζωώδες; Γιατί και η γάτα τεκνοποιεί. Δεν μπορεί να ερωτευτεί όμως…
Ερωτική έλξη, σεξ και τεκνοποίηση
Μάλλον, αυτή είναι η λογική τους: δεν συζητάμε τίποτα για τον έρωτα, τίποτα για το σεξ, η δε ερωτική επιθυμία είναι κάτι αποβλητέο και αυτή, κολάσιμο, παράνομο και αμαρτωλό. Το σύνολο των παπάδων απαγορεύουν σε νεαρά κορίτσια να κοινωνούν επειδή έχουν την περίοδό τους. Δηλαδή η εκκλησία αρνείται τη γυναικεία υπόσταση; Φοβερό… τη γυναικεία υπόσταση, την αρχή της μητρότητας, γιατί χωρίς αυτή δεν υπάρχει μητρότητα…Είναι δυνατόν να είναι μιαρή επειδή έχει περίοδο; Το θέμα όμως είναι ότι ο έρωτας κάνει τον άνθρωπο πρόσωπο. Ο έρωτας σου δίνει φτερά, βγάζει τα ωραιότερα πράγματα από μέσα σου και γίνεται κινητήρια δύναμη. Δεν γίνεται να αφαιρέσεις τον έρωτα. Εγώ, αν διαφωνώ σε κάτι με την εποχή των φαστ φουντ, είναι στο φαστ, γιατί αυτό πέρασε και στο φουντ, πέρασε και στο σεξ, πέρασε και στον έρωτα, πέρασε και στη φιλία, πέρασε παντού! Πρόκειται για έναν αμερικάνικο τρόπο ζωής, που δεν έχει να κάνει με εμάς, ειδικά εδώ στη μεσόγειο, που είμαστε και του να αγαπιόμαστε και του να ερωτευόμαστε, και μας αρέσει να έχουμε φίλους και να μην πηγαίνουμε στον ψυχαναλυτή.
Έχουμε χάσει λοιπόν την ταυτότητά μας;
Νομίζω τελικά ότι το aids έφερε στην ελληνική κοινωνία πράγματα να συζητήσει, που δεν είχε ποτέ συζητήσει στο παρελθόν ανοιχτά, τα συζητούσαμε μεταξύ μας, με τις πολύ στενές σχέσεις μας και δεν τα βγάλαμε ποτέ προς τα έξω. Δεν συζητούσαμε ποτέ για το προφυλακτικό όπως τώρα, δεν συζητούσαμε για τις ερωτικές μας επιλογές με άλλους όπως συζητάμε τώρα, ακόμα και με τους περιορισμούς που μας έχουν βάλει. Είναι δύσκολο βέβαια, το μεταβατικό μας στάδιο είναι δύσκολο, δεν έχουμε χρόνο…
Είμαστε σε χρόνο μείον;
Είχαμε χρόνο, για μεγάλο χρονικό διάστημα, ήμασταν παρά πολύ ευτυχισμένοι που ήμασταν τελευταίοι στατιστικά σε ό,τι αφορά το aids. Τώρα γιατί ήμασταν τελευταίοι και έχουμε τελικά αυξήσει τα κρούσματα επικίνδυνα δεν το έχω καταλάβει, φαίνεται ότι όλοι είχαμε επαναπαυτεί σε αυτό. Είμαστε και άτυχοι, γιατί οι έλληνες προσβάλλονται κατά βάση από το αφρικάνικο στέλεχος του ιού, που είναι και το πιο δυνατό. Σαφώς επειδή είμαστε κοντά στην Αφρική. Αλλά και εμείς δεν έχουμε μεταναστεύσει παντού;
Στην Αυστραλία υπάρχει μία ακόμα Ελλάδα…
Και στην Αυστραλία και στην Αφρική υπάρχουν πολλοί Έλληνες. Όμως ας μη μένουμε σε αυτό το κλισέ ότι όλοι μας είμαστε καθαροί και οι ξένοι έρχονται και μας μεταδίδουν τους αφρικανικούς ιούς και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Ας μείνουμε εδώ στο ότι τους παρακολουθούμε όλους και όλες είτε με τον αφρικανικό είτε με άλλο τύπο του ιού αλλά με την αντιρετροϊκή θεραπεία τα πράγματα είναι υπό έλεγχο.
Να δώσουμε ένα ευχάριστο μήνυμα; Να πούμε ότι έχουν πια σταματήσει οι τόσο συχνοί θάνατοι από Aids;
Ναι, μιλώντας για το δυτικό κόσμο μπορούμε να το πούμε αυτό. Να λύσουμε τα ασφαλιστικά θέματα, να μη σκοντάφτουν οι φορείς σε ασφαλιστικά ζητήματα και ναι, είμαστε σε καλό δρόμο. Άλλωστε σε πρώιμα στάδια τι είναι το Aids; ένα χρόνιο νόσημα που θέλει παρακολούθηση, να βλέπεις το γιατρό σου 3-4 μήνες το χρόνο ας πούμε, δεν είναι και τόσο τραγικό… αν έχεις υπέρταση τον βλέπεις μία φορά τη βδομάδα, αν έχεις νεφρική ανεπάρκεια τον βλέπεις 3 φορές την εβδομάδα και τρως και την αιμοκάθαρση…Το aids είναι ένα χρόνιο νόσημα αλλά είσαι ζωντανός, εργάζεσαι, ερωτεύεσαι, κάνεις σεξ, αγαπάς, έχεις μία ποιότητα ζωής που είναι και το ζητούμενο: να ζεις και όχι να φυτοζωείς…
Πες μας πόση σημασία έχει να κάνει κανείς συχνά τεστ ώστε αν του συμβεί να έχει μία έγκαιρη διάγνωση;
Είναι πολύ σημαντικό αυτό! Σε μία έγκαιρη διάγνωση έχουμε χρόνο να δουλέψουμε με το φορέα και έχει και ο ίδιος χρόνο να εργαστεί με τον εαυτό του, να τον προφυλάξει αλλά και να προφυλάξει και τους γύρω του. Νομίζω όλους και όλες μας συμφέρει ένας οροθετικός (γυναίκα ή άνδρας) να είναι γερός και να μπορεί να ζει τον εαυτό του. Ένα μήνυμα που δεν έχει ποτέ περάσει στην ελληνική κοινωνία είναι το «ΚΑΝΤΕ ΤΟ ΤΕΣΤ».
Για να δούμε λοιπόν, είναι κάποιος οροθετικός, το λέει; Και πότε; Και γιατί;
Η συμβουλή μας απέναντι στον κόσμο είναι τουλάχιστον στις σχέσεις του τις σεξουαλικές να το λέει. Υπάρχει μία ευθύνη εκεί, δεν μπορείς να την αγνοήσεις, αν συμβεί κάτι πρέπει να ενημερώσεις. Αν σπάσει το προφυλακτικό πρέπει ο/η σύντροφος να έχει δικαίωμα να το γνωρίζει. Γνωρίζεις έναν ή μία στον δρόμο, βγαίνετε, πότε είναι η κατάλληλη στιγμή; Πρέπει να δουλεύουμε σε επίπεδο πληροφόρησης σχετικά με το νόσημα και οι δύο πρέπει να έχουν ή να ξεκινήσουν να δουλεύουν με το θέμα: την πιθανότητα της απόρριψης, την πιθανότητα της μόλυνσης, ακόμα χειρότερα σε μία μακρόχρονη σχέση, εκεί νομίζω πρέπει να το πεις αμέσως… Και εκεί όμως φοβάσαι την απόρριψη για το πώς μολύνθηκες… πρέπει όμως να μιλήσεις, να δώσεις το δικαίωμα στον άλλον ή στην άλλη να προφυλαχθεί… σε μία μακρόχρονη σχέση υποτίθεται ότι αγαπάς. Η αγάπη θα πρέπει να παρακάμψει τον εγωισμό ή την προσωπική ανασφάλεια λοιπόν.
Άλλωστε δεν είναι κάτι αυτό που αφορά μόνο το σύντροφο ή τη σύντροφο…
Το aids είναι κάτι που αφορά όλη την ανθρωπότητα, για πολλούς λόγους, κοινωνικούς, οικονομικούς για λόγους διεκδίκησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων…Αν δεχτείς ότι κάποια κοινωνική ομάδα για κάποιο αδιόρατο λόγο έχει λιγότερα δικαιώματα από εσένα, σε λίγο έρχεται και η σειρά σου!
Στη δουλειά; στην οικογένεια; Πότε;
Όταν αισθάνεσαι έτοιμος… η αλήθεια είναι ότι δεν πρόκειται να πεθάνει κανείς αν έχει διαγνωστεί νωρίς, όπως σε άλλες περιπτώσεις που η ασθένεια πρέπει να ειπωθεί για να δώσεις χρόνο να το ενσωματώσουν… Εγώ εδώ και τόσα χρόνια εδώ έχω δει μαζί με παιδιά 4 πατεράδες και αμέτρητες μανάδες. Δεν ξέρω αν δεν έρχονται εκείνοι ή είναι γιατί δεν το ξέρουν, πάντα βέβαια η μάνα είναι άλλο πράγμα…
Και για να κλείσουμε;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου