ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΔΕΡΜΑΤΟΣ

Η αύξηση των κρουσμάτων των καρκίνων του δέρματος κατά 2.000% τα τελευταία 5 χρονια, επιβάλλει για άλλη μια φορά να επισημάνουμε την βλαβερή συνέπεια της έκθεσής μας στην ηλιακή ακτινοβολία κατα τους καλοκαιρινούς μήνες χωρίς ηλιοπροστασία.

Ραγδαία αύξηση παρουσιάζει λοιπον τα τελευταία χρόνια η συχνότητα εμφάνισης του κακοήθους μελανώματος τόσο παγκόσμια όσο και στη χώρα μας.

Όπως τόνισαν οι επιστήμονες οι παράγοντες που φέρονται να ενοχοποιούνται για την εμφάνιση αλλά και ταυτόχρονα για την αύξηση των κρουσμάτων είναι:

-Oι περιβαλλοντικές αλλαγές των τελευταίων χρόνων.

-Η τρύπα του όζοντος.

-Η αλόγιστη έκθεση στον ήλιο.

Όσο περισσότερο λοιπον εκθέτουμε το δέρμα μας στον ήλιο κατά τη διάρκεια της ζωής μας, τόσο μεγαλύτερος είναι και ο κίνδυνος να αναπτύξουμε καρκίνο του δέρματος.
Ο καρκίνος του δέρματος είναι μία νόσος στην οποία καρκινικά (κακοήθη) κύτταρα ανευρίσκονται στις εξωτερικές στοιβάδες του δέρματος.

Τύποι καρκίνου του δέρματος

 Βασικοκυτταρικό καρκίνωμα (επιθηλίωμα)

 Ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα (κακοήθεις όγκοι του δέρματος που, όμως, εντοπίζονται μόνο σε αυτό και, συνήθως, δεν μεθίστανται σε άλλα όργανα του οργανισμού)

 Κακόηθες μελάνωμα (ο χειρότερος τύπος από τους καρκίνους του δέρματος καθώς συνοδεύεται με εξαιρετικά ψηλά ποσοστά θνησιμότητας)

Το Μελάνωμα είναι ένας τύπος καρκίνου που αρχίζει από τα μελανοκύτταρα. Δεν είναι τόσο συχνός όσο οι προηγούμενοι τύποι, αλλά είναι πολύ σοβαρότερος. Εμφανίζεται συχνότερα στο πρόσωπο, στο άνω και μέσο τμήμα της ράχης και στις κνήμες, σε μέρη, δηλαδή, που εκτίθενται στο ηλιακό φως.

Αλλα είδη καρκίνου που μπορεί να προσβάλλουν το δέρμα είναι το Τ-λέμφωμα και το Σάρκωμα Kaposi.

Ο καρκίνος του δέρματος αποτελεί το 30% όλων των καρκινωμάτων του ανθρωπίνου σώματος και κατά 90% εντοπίζεται στα ακάλυπτα από τα ενδύματά μας μέρη και κυρίως στο πρόσωπο (75 - 85%).

Σημαντικότερη αιτία πρόκλησης των δερματικών καρκίνων είναι η υπεριώδης ακτινοβολία που εκπέμπεται από τον ήλιο και τις τεχνητές λάμπες μαυρίσματος. Η υπεριώδης ακτινοβολία επαυξάνει την δράση των ακτίνων Β, οι οποίες με τη σειρά τους επιδρούν στο DNA, που βρίσκεται στους πυρήνες των κυττάρων του δέρματος και προκαλούν μεταλλάξεις οδηγώντας στην καρκινογένεση. Μάλιστα η βλαστική επίδραση των υπεριωδών ακτίνων στο ανθρώπινο δέρμα είναι αθροιστική. Δηλαδή η δράση τους δεν γίνεται εμφανής αμέσως μετά την έκθεση στον ήλιο, αλλά κάθε χρονικό διάστημα "ηλιοθεραπείας" αθροίζεται στο προηγούμενο.

Τα άτομα που έχουν πάθει σοβαρά καψίματα στον ήλιο που στην ουσία ισοδυναμούν με εγκαύματα, διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να εκδηλώσουν καρκίνο του δέρματος και ιδιαίτερα μελάνωμα.

Ο δερματικός καρκίνος είναι ιδιαίτερα συχνός σε ανοιχτόχρωμα άτομα που έχουν εκτεθεί πολύ στην ηλιακή ακτινοβολία. Μπορεί να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε σημείο, αλλά είναι συχνότερος στις εκτεθειμένες στον ήλιο περιοχές, όπως το πρόσωπο, ο λαιμός, τα κάτω χείλη και τα χέρια.

Η εμφάνισή του, μπορεί να είναι διαφορετική κάθε φορά. Η συνηθέστερη αρχική εμφάνιση, είναι η εμφάνιση ενός μικρού "σπυριού" ή μιας πληγής που δεν επουλώνεται. Άλλες φορές υπάρχει ένα μικρό ογκίδιο, λείο, γυαλιστερό χρώματος κόκκινου ή κοκκινο-καφέ και άλλοτε μια επίπεδη κόκκινη κηλίδα με "άγρια", γεμάτη λέπι επιφάνεια.

Ο πιο κατάλληλος τρόπος για να γίνεται η έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου του δέρματος, είναι η εξέταση από ένα δερματολόγο. Οι δερματολόγοι μπορούν ν' ανιχνεύσουν έγκαιρα τα μελανώματα, που είναι από τους πιο άσχημους καρκίνους, στα πρώτα στάδια της ανάπτυξης τους.

ΜΟΝΑΔΑ ΣΠΙΛΩΝ ΚΑΙ ΜΕΛΑΝΩΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΝΔΡΕΑΣ ΣΥΓΓΡΟΣ

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: Τετάρτη και Πέμπτη , 9.00 π.μ.-12.00 μ.μ.

ΤΗΛ. 210- 7231731

Πηγή για την επιμέλεια του κειμένου: http://www.ert.gr/afieromata/Sun

4ο ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΤΗΣ ΣΥΝΘΕΣΗΣ

ΣΕΞ+ HIV.

Σε αυτό το τεύχος της City Uncovered θα παρουσιάσουμε το 4^ο φυλλάδιο της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης «Σύνθεση», στην προσπάθεια της ενημέρωσης ενάντια στο aids.

Το φυλλάδιο είναι αφιερωμένο στο σεξ και το aids, και βασίζεται στο φυλλάδιο Semen, Sex & HIV της οργάνωσης London Gay Men σε συνεργασία με το εθνικό σύστημα υγείας της Μ. Βρετανίας και τον δήμο του Κάμντεν Τάουν του Λονδίνου. Εκδόθηκε στην Ελλάδα με εθελοντική εργασία των μελών της Σύνθεσης και χάρη στην ευγενική προσφορά της φαρμακευτικής εταιρίας Janssen–Gulag.

Στο φυλλάδιο δίνονται απαντήσεις που μπορούν να προσανατολίσουν τον αναγνώστη σε ερωτήματα που έχουν να κάνουν με τον κίνδυνο μετάδοσης του ιού HIV που προκαλεί το aids, όπως πόσο εύκολα μεταδίδεται ο ιός, πόσο αυξάνουν οι πιθανότητες μετάδοσης του hiv. Τονίζεται επίσης ότι εάν είσαι οροθετικός που έχεις μολυνθεί πρόσφατα ή πάσχεις από κάποιο σεξουαλικά μεταδιδόμενο νόσημα (ΣΜΝ), είσαι 10 φορές πιο επικίνδυνος να μεταδώσεις τον hiv σε σύγκριση με τον μέσο όρο των οροθετικών, κατά τη διάρκεια του πρωκτικού σεξ, αλλά και πόσο κινδυνεύει κάποιος από το στοματικό σεξ. Αναφέρει ότι περίπου 40-50 άτομα κάθε χρόνο στην Βρετανία μολύνονται με τον ιο με στοματικο σεξ, ένα πολύ μικρό ποσοστό γι’ αυτή τη χώρα, σε σχέση με τον πληθυσμό της. Θα πρέπει όμως να έχουμε υπόψη ότι και τα υπόλοιπα ΣΜΝ, όπως βλεννόρροια, σύφιλη, έρπητας, χλαμίδια, κ.λ.π. μπορούν να μεταδοθούν όταν κάνεις ή σου κάνουν στοματικό σεξ.

Περίπου 400 γκέι και αμφιφυλόφιλοι άντρες κολλάνε ΗΙV κάθε χρόνο στην Ελλάδα. Τι προστασία έχουμε χρησιμοποιώντας προφυλακτικό. Στατιστικά στοιχεία μόλυνσης στην Ελλάδα. Αν κάποιος μπορεί να πάρει κάποια μέτρα σε περίπτωση που εκτεθεί σε κίνδυνο μετάδοσης. Πρέπει να ξέρουμε ότι αν πιστεύεις ότι υπάρχει πιθανότητα να κόλλησες ΗΙV επειδή έκανες παθητικό σεξ με εναν οροθετικό χωρίς προφυλακτικό ή σκίστηκε ή βγήκε κατά λάθος και ο αλλος εκσπερμάτωσε μέσα σου, πρέπει να πας κατευθείαν σε κάποιο τμήμα κλινικής που ειδικεύεται στον ιό, μέσα σε 72 ώρες. Αυτές είναι οι Μονάδες Ειδικών Λοιμώξεων(ΜΕΛ) των μεγάλων νοσοκομείων της Αθήνας, Θεσσαλονίκης, Πάτρας, Αλεξανδρούπολης, Ηρακλείου και Ρόδου. Οι ΜΕΛ θα σου προσφέρουν μια θεραπεία γνωστή ως «Προφύλαξη μετά από έκθεση στον ιό». Αυτό σημαίνει ότι θα παίρνεις κάποια φάρμακα ενάντια στον ιό για περίπου ένα μήνα.

Ακόμα πιο εξειδικευμένες πληροφορίες, κατά πόσο είναι μεταδοτικός κάποιος στην περίοδο που μόλις μολύνθηκε. Πόσο κινδυνεύουμε εμείς και ο εραστής μας. Αν ο ίδιος είμαι οροθετικός πότε κινδυνεύω περισσότερο να μολύνω τους συντρόφους μου. Τι ρόλο παίζει το ιικό φορτίο μου όταν είναι χαμηλό. Ακόμα και αν έχεις πολύ χαμηλό ή αρνητικό ιικό φορτίο, εξακολουθείς να μπορείς να μεταδώσεις τον ιό κάνοντας πρωκτικό σεξ χωρίς προφύλαξη.

Κίνδυνοι και προστασία στο σεξ ανάμεσα σε οροθετικούς. Επειδή κάποιοι οροθετικοί πιστεύουν ότι από τη στιγμή που έχουν ήδη hiv μπορούν να κάνουν σεξ με άλλους οροθετικούς χωρίς να βάζουν προφυλακτικό και χωρίς να κινδυνεύουν. Αυτό όμως δεν ισχύει! Επειδή υπάρχει κίνδυνος να επιμολυνθείς με ένα άλλο στέλεχος του ιού που ήδη έχει ανθεκτικότητα στα φάρμακα. Αυτό σημαίνει ότι ένα ή περισσότερα φάρμακα που παίρνεις ή θα πάρεις, θα πάψει να έχει αποτέλεσμα.

Πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει το ιικό φορτίο στο σπέρμα μου και γιατί τα ΣΜΝ (Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενα Νοσήματα) με κάνουν πιο μεταδοτικό. Πόσο επικίνδυνη είναι μια επαναμόλυνση με τον ιο hiv. Πόσο μεγάλη σημασία έχει να ξέρω εάν είμαι οροθετικός ή όχι και πώς μπορώ να αποφύγω τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα.

Και τέλος, την σημασία της χρησιμοποίησης των προφυλακτικών. Κοντολογής, είτε είσαι οροθετικός είτε οροαρνητικός, η χρήση προφυλακτικού στο πρωκτικό σεξ είναι το καλλίτερο που μπορείς να κάνεις για να προστατεύσεις όχι μόνο την δική σου υγεία αλλά και των άλλων οροθετικών και οροαρνητικών αντρών με τους οποίους κάνεις σεξ.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΗ

Ο καρκίνος του προστάτη χαρακτηρίζεται πλέον ως ένα πολύ σοβαρό ιατρικό πρόβλημα απ’ τη
στιγμή που τουλάχιστον 2,6 εκατομμύρια ασθενείς με καρκίνο του προστάτη διαγιγνώσκονται
κάθε χρόνο στην Ευρώπη ενώ αποτελεί την δεύτερη συχνότερη αιτία θανάτου στην Αμερική. Η
εξέταση στον Ειδικό Ουρολόγο τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο στην ηλικία των 50 και άνω
θεωρείται απαραίτητη.

Ο προστάτης (prostate) είναι ένας εξωκρινής αδένας, ένα αδενο-ινο-μυώδες όργανο του
άνδρα. Έχει σχήμα και μέγεθος κάστανου και περιβάλλεται από μία λεπτή κάψα ινώδους
συνδετικού ιστού, την ανατομική κάψα.
Ποιες είναι οι αιτίες Η αιτία του καρκίνου του προστάτη είναι άγνωστη, αλλά η ηλικία, το
οικογενειακό ιστορικό, η διατροφή και η φυλή είναι οι ισχυρότεροι παράγοντες
επικινδυνότητας. Ηλικία: Το ποσοστό των νέων διαγνώσεων του καρκίνου του προστάτη
αυξάνεται με την αύξηση της ηλικίας, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη μορφή καρκίνου.
Οικογενειακό ιστορικό: Η ύπαρξη ιστορικού καρκίνου του προστάτη στην οικογένεια καθώς και
η έναρξή του σε ηλικία κάτω των 55 ετών σε άτομα της οικογένειας, αυξάνει τις πιθανότητες
στον άνδρα να εμφανίσει το νόσημα αυτό. Φυλή: Αυξημένη πιθανότητα εμφανίζει η μαύρη φυλή.
Ο ρόλος άλλων παραγόντων όπως είναι οι ανδρικές ορμόνες, το διατροφικό ζωικό λίπος και οι
περιβαλλοντικές τοξίνες, δεν είναι ξεκάθαρος. Έχει μεγάλη σημασία η σταδιοποίηση του
καρκίνου, διότι από αυτήν εξαρτάται η θεραπεία που θα ακολουθήσουμε καθώς επίσης και η
αναγνώριση του καρκίνου σε αρχικά στάδια, διότι η θεραπεία στα στάδια αυτά συνοδεύεται
από πλήρη ίαση της νόσου. Συμπτώματα

Συχνή ή επιτακτική ανάγκη ούρησης, διακοπτόμενη ή καθυστερημένη ροή των ούρων, πόνος κατά
την ούρηση, αίμα στα ούρα, πόνος κατά την εκσπερμάτιση ή αίμα στο σπέρμα, στυτική
δυσλειτουργία, πόνος στην περιοχή της πυέλου (λεκάνη) ή στο κάτω μέρος της πλάτης.

Η διάγνωση στηρίζεται στο ιστορικό, την κλινική εικόνα και στα εργαστηριακά ευρήματα. Ο
προσδιορισμός του ειδικού προστατικού αντιγόνου PSA (Prostate Specific Antigen) στο αίμα
βοηθάει στην έγκαιρη διάγνωση του καρκινώματος. Φυσιολογικά οι τιμές του κυμαίνονται κάτω
του 4 ng/ml και δεν ξεπερνούν το 10. Κάθε ασθενής με αυξημένη τιμή PSA ή με δακτυλική
εξέταση ύποπτη για καρκίνωμα, πρέπει να υποβάλλεται σε βιοψία του προστάτη, που γίνεται
διορθικά μέσω της ειδικής κεφαλής των υπερήχων. Έτσι ο ειδικός ουρολόγος μπορεί πλέον
εύκολα να αναζητά και να βρίσκει τον καρκίνο έγκαιρα, όταν είναι εντοπισμένος μέσα από
την κάψα. Υπάρχει λοιπόν θεραπεία, κι εφόσον διαγνωσθεί στα αρχικά στάδια όπου και τότε
δύναται να χειρουργηθεί. Η ριζική προστατεκτομή είναι μία επέμβαση που σκοπό έχει την
χειρουργική εξαίρεση του καρκίνου του προστάτη. Βασικά αρνητικά της επέμβασης αυτής είναι
η πλήρης και μόνιμη σεξουαλική ανικανότητα λόγω διατομής του αγγειο-νευρώδους δεματίου
βασική προϋπόθεση στην αιματώδη και νεύρωση του πέους. Σε κάποιες όμως περιπτώσεις, οι
οποίες είναι αρκετές, μπορεί να εκτελεσθεί η ριζική προστατεκτομή με την σύγχρονη
διατήρηση του αγγειο-νευρώδους δεματίου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την διατήρηση της στύσης
και κατ’ επέκταση την φυσιολογική σεξουαλική ζωή του άντρα. Και στις δύο τεχνικές ο
καρκίνος αφαιρείται ριζικά με αποτέλεσμα να μιλάμε έως και για πλήρη ίαση.

ΝΕΑ ΣΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ HIV/AIDS.

Atripla: νέο χάπι «3 σ’ένα»

Μια από τις μεγαλύτερες δυσκολίες των οροθετικών είναι η λήψη πολλών χαπιών ημερησίως. Ακούγαμε εδώ και καιρό για ένα χάπι που θα έρθει και θα συνδυάζει τη δράση τριών φαρμάκων που αποτελούν βασική αγωγή για το hiv. Αυτό είναι πλέον πραγματικότητα: το Atripla είναι πια στη ζωή μας. Εδώ και ενάμιση μήνα έχει ξεκινήσει η διάθεσή του. Το χάπι συνδυάζει τις δραστικές ουσίες EFAVIRENZ, EMTRICITABINE και TENOFOVIR DISOPROXIL και έρχεται να αντικαταστήσει τη λήψη του σχήματος STOCRIN – TRUVADA, που χρησιμοποιείται συνήθως ως ένας από τους πρώτους πιθανούς συνδυασμούς στην έναρξη θεραπείας στην χώρα μας και που αποτελείται προς το παρόν στην Ελλάδα από τρία χάπια.

ΝΕΩΤΕΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΗΠΑΤΙΤΙΔΕΣ A, B, C.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΕΛΕΥΣΙΝΙΩΤΗΣ

ΠΑΘΟΛΟΓΟΣ-ΗΠΑΤΟΛΟΓΟΣ

ΛΕΚΤΟΡΑΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ «ΕΛΕΝΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ»

ΗΠΑΤΙΤΙΔΑ B & C

Οι ιογενείς ηπατίτιδες Β και C αποτελούν μείζον πρόβλημα Δημόσιας Υγείας, τόσο σε εθνικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο και καθίστανται σήμερα περισσότερο επίκαιρες από ποτέ, λόγω της όλο και αυξανόμενης διακίνησης πληθυσμών, συνήθως από χώρες υψηλής ενδημικότητας προς χώρες χαμηλής ενδημικότητας αυτών, καθώς και της αναγνώρισης των παραγόντων κινδύνου σε συνδυασμό με την υψηλή αποτελεσματικότητα των μεθόδων πρόληψης, προφύλαξης και θεραπευτικής αντιμετώπισής τους.

ΗΠΑΤΙΤΙΔΑ Β

Οφείλεται στον ιό της ηπατίτιδας Β (Hepatitis B Virus, HBV). Παγκοσμίως, περίπου 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι έχουν μολυνθεί από τον ιό και από αυτούς 350 εκατομμύρια περίπου είναι χρόνιοι φορείς του HBV οι οποίοι και αποτελούν την βασική δεξαμενή για την διασπορά της λοίμωξης και αποτελούν δυνητικά αυτούς που δύναται να υποστούν τις συνέπειες του τελικού σταδίου ηπατικής νόσου. Υπολογίζεται πως περίπου 1 εκατομμύριο άτομα καταλήγουν ετησίως από κίρρωση του ήπατος ή/και ηπατοκυτταρικό καρκίνο (ΗΚΚ), νοσήματα τα οποία σχετίζονται αιτιολογικά με την παρουσία χρόνιας λοίμωξης από τον HBV.

Ο ιός της ηπατίτιδας Β μεταδίδεται:

A. Κάθετα (περιγεννητική μετάδοση), από την θετική μητέρα στο παιδί της κατά τη διάρκεια του τοκετού (και εξαιρετικά σπάνια κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης) ή οριζόντια, νωρίς κατά τη βρεφική ή πρώιμη παιδική ηλικία. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις, σε αντίθεση με την λοίμωξη κατά την ενήλικο ζωή, η πιθανότητα εξέλιξης προς χρονιότητα είναι μεγαλύτερη του 90%.

B. Οριζόντια, από έναν άνθρωπο σ’ έναν άλλο με:

1. Σεξουαλική μετάδοση, η οποία εμπεριέχει την ορατή ή μη λύση της συνέχειας του δέρματος ή των βλεννογόνων και την είσοδο του ιού που βρίσκεται σε μικρές σχετικά συγκεντρώσεις στα διάφορα βιολογικά υγρά (σπέρμα, κολπικά υγρά, σάλιο) στη συστηματική κυκλοφορία. Μικροαμυχές είναι συχνές κατά τη συνήθη σεξουαλική επαφή και πολλαπλασιάζονται κατά την ομοφυλοφιλική επαφή, ιδιαίτερα μεταξύ ανδρών, όπου και τα ποσοστά έκθεσης στον ιό της ηπατίτιδας Β καταγράφονται αυξημένα.

2. Παρεντερική μετάδοση, επαφή αίμα με αίμα, όπως

− Μετάγγιση αίματος ή παραγώγων του και μεταμόσχευση οργάνων (στο παρελθόν)

− Χρήση ενδοφλεβίων ναρκωτικών

− Κοινή χρήση προσωπικών αντικειμένων, π.χ. οδοντόβουρτσες, ξυραφάκια, λίμες, ψαλιδάκια κ.ά.

− Συχνή ή τυχαία έκθεση σε μολυσμένο αίμα λόγω επαγγέλματος, π.χ. επαγγελματίες υγείας ή εργάτες καθαριότητας κ.ά.

− Ενδοοικογενειακή διασπορά, κυρίως κατά την πρώτη παιδική ηλικία

Μετά από οξεία ηπατίτιδα Β, η οποία είναι ασυμπτωματική ή ολιγοσυμπτωματική στην πλειονότητα των προσβεβλημένων νεογνών και παιδιών και στο 60% των προσβεβλημένων ενηλίκων, 95% των νεογνών, 60% των παιδιών, και μόνο 2-5% των ενηλίκων θα μεταπέσουν στη χρόνια μορφή της λοίμωξης. Το γεγονός αυτό καθιστά αναγκαίο τον εμβολιασμό όλων των νεογνών και παιδιών που δεν έχουν ήδη εκτεθεί. Οι ασθενείς που δεν καταφέρνουν να αποβάλουν τον ιό μετά από 6 μήνες από την έκθεση χαρακτηρίζονται ως «χρόνιοι φορείς». Το ένα τρίτο περίπου αυτών παρουσιάζουν συνεχή και εξελισσόμενη ηπατική βλάβη, που οδηγεί ένα σημαντικό ποσοστό (25-40%) στην ανάπτυξη κίρρωσης, ηπατικής ανεπάρκειας ή καρκίνου του ήπατος, αν δεν χορηγηθεί εγκαίρως αποτελεσματική θεραπευτική αγωγή.

Η πρόληψη της ηπατίτιδας Β στηρίζεται στον εμβολιασμό. Η ανάπτυξη εμβολίων κατά του ιού της ηπατίτιδας Β θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της σύγχρονης ιατρικής. Τα τρέχοντα διαθέσιμα εμβόλια είναι εξαιρετικά ασφαλή και έχουν αποτελεσματικότητα μεγαλύτερη του 95%. Το πρόγραμμα του εμβολιασμού περιλαμβάνει 3 δόσεις (0, 1, 6 μήνες) και προφυλάσσει και από λοίμωξη από τον ιό της ηπατίτιδας D. Σήμερα είναι υποχρεωτικός ο εμβολιασμός όλων των βρεφών και εφήβων και συνιστάται επίσης στις ομάδες υψηλού κινδύνου, όπως σε συγγενείς ή σεξουαλικούς συντρόφους ατόμων με χρόνια λοίμωξη, σε πολυμεταγγιζόμενα άτομα, σε χρήστες ενδοφλέβιων τοξικών ουσιών, σε άτομα με πολλαπλές ετεροφυλοφιλικές ή/και ομοφυλοφιλικές σχέσεις, σε επαγγελματίες υγείας, σε άνδρες των σωμάτων ασφαλείας, σε ασθενείς με νοσήματα του ήπατος ανεξαρτήτως αιτιολογίας, σε αιμοκαθαιρόμενους κ.ά.

Τα άτομα με χρόνια λοίμωξη από τον ιό της ηπατίτιδας Β πρέπει να αναγνωρίζονται, να καθορίζεται το στάδιο της λοίμωξης και η βαρύτητα της τυχόν συνυπάρχουσας ηπατικής νόσου, να παρακολουθούνται μακροχρονίως με εξετάσεις αίματος, να διατηρούν αυστηρά δικά τους τα προσωπικά τους αντικείμενα τα οποία μπορεί δυνητικά να εκτίθενται στο αίμα τους (οδοντόβουρτσες, ξυραφάκια, κ.τ.λ.) και να ενημερώνουν τα άτομα του περιβάλλοντός τους έτσι ώστε και αυτά να ελεγχθούν και να λάβουν τα απαραίτητα και λίαν αποτελεσματικά μέτρα πρόληψης και προφύλαξης (εμβολιασμός, προφύλαξη κατά την ερωτική πράξη). Θεραπεία είναι απαραίτητη για μια υπο-ομάδα των ατόμων με χρόνια λοίμωξη που παρουσιάζουν εξελισσόμενη ηπατική νόσο. Σήμερα είναι διαθέσιμα πολλά φάρμακα που προσφέρουν πάρα πολλά στην αντιμετώπιση των ασθενών αυτών, δίνοντας διέξοδο στα θεραπευτικά αδιέξοδα των προηγούμενων δεκαετιών.

ΗΠΑΤΙΤΙΔΑ C

Οφείλεται στον ιό της ηπατίτιδας C (HCV). Υπολογίζεται ότι 300 εκατομμύρια άνθρωποι είναι χρόνιοι φορείς του ιού της ηπατίτιδας C παγκοσμίως, μ’ ένα φάσμα κλινικών εκδηλώσεων από ήπια έως σοβαρή χρόνια ηπατίτιδα C, κίρρωση του ήπατος και ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα (ΗΚΚ).

Η ευρεία εξάπλωση της ηπατίτιδας C οφείλεται κύρια στη μέχρι σχετικά πρόσφατα (1990) αδυναμία διάγνωσής της με αποτέλεσμα την έκθεση αρκετών ασθενών που έλαβαν αίμα ή παράγωγα αυτού κατά το πρόσφατο παρελθόν, την εύκολη μετάδοσή της ανάμεσα σε χρήστες ενδοφλεβίων ναρκωτικών με τον κλασσικό τρόπο της χρήσης κοινής σύριγγας, τη χρησιμοποίηση μη αποστειρωμένου υγειονομικού εξοπλισμού στις αναπτυσσόμενες χώρες, την αδυναμία έγκαιρης αναγνώρισής της κατά την οξεία φάση (υποκλινική-ολιγοσυμπτωματική ή ασυμπτωματική οξεία ηπατίτιδα C) όπου τα ποσοστά ιολογικής κάθαρσης με την τρέχουσα θεραπευτική αντιμετώπιση αγγίζουν το 100% και τη μεγάλη πιθανότητα εξέλιξής της σε χρόνια μορφή (70-80%).

Ο ιός της ηπατίτιδας C μεταδίδεται, κυρίως παρεντερικά, επαφή αίμα με αίμα και λιγότερο συχνά σεξουαλικά (2-4%) ή περιγεννητικά (2-5%). Συνήθεις τρόποι διασποράς του ιού της ηπατίτιδας C είναι :

− Χρήση ενδοφλεβίων ναρκωτικών, που αποτελεί σήμερα την κύρια οδό μετάδοσης του ιού της ηπατίτιδας C.

− Μετάγγιση αίματος ή παραγώγων του πριν από το 1992.

− Αιμοκάθαρση (τεχνητός νεφρός).

− Τρύπημα με μολυσμένη βελόνα (μικρή πιθανότητα μετάδοσης, στο 2-10%).

− Μεταμόσχευση μολυσμένου οργάνου στο παρελθόν.

− Ιατρικές ή παραϊατρικές ή αισθητικές «επισφαλείς» πρακτικές (ενέσεις, βελονισμός, τατουάζ, piercing κ.τ.λ.)

− Σεξουαλική μετάδοση. Η πιθανότητα μετάδοσης της ηπατίτιδας C σε σταθερά μονογαμικά ετεροφυλοφιλικά ζευγάρια είναι μικρότερη από 1%, ενώ αυξάνει σχετικά σε άτομα με πολλαπλούς ερωτικούς συντρόφους. Ομοφυλόφιλοι άνδρες φαίνεται να εκτίθενται πολύ συχνότερα στον HBV και τον HIV από τον HCV, με εξαίρεση τις περιπτώσεις αυτών που κάνουν και ενδοφλέβια χρήση τοξικών ουσιών, όπου τα περιστατικά ηπατίτιδας C πολλαπλασιάζονται.

− Περιγεννητική μετάδοση (από μητέρα σε παιδί). Συμβαίνει στο 2-5%, ιδιαίτερα όταν η μητέρα παρουσιάζει πολύ υψηλό ιικό φορτίο κατά την περιγεννητική περίοδο.

Η πλειοψηφία των ασθενών με οξεία ηπατίτιδα C δεν παρουσιάζουν ειδικά συμπτώματα αλλά μόνο το 15% αυτών εκριζώνουν την λοίμωξη. Αντίθετα, οι περισσότεροι ασθενείς (>80%) δεν κατορθώνουν να εκριζώσουν τον ιό και μεταπίπτουν σε χρόνια συνήθως ασυμπτωματική αλλά συχνά εξελισσόμενη ηπατίτιδα C. Από τους ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C, 25-30% θα αναπτύξουν κίρρωση του ήπατος σε χρονικό ορίζοντα 20ετίας. Η ταυτόχρονη παρουσία και άλλων ιών (HΒV, HIV), καθώς και η κατάχρηση οινοπνεύματος επιταχύνουν την ιστολογική εξέλιξη της χρόνιας ηπατίτιδας C. Οι ασθενείς με κίρρωση έχουν αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν πρωτοπαθή καρκίνο του ήπατος (ποσοστό 1-4%, ετησίως).

Ομάδες υψηλού κινδύνου για λοίμωξη από τον ιό της ηπατίτιδας C

Η πρόληψη της ηπατίτιδας C συνίσταται στην γνώση των τρόπων μετάδοσης και στην λήψη προφυλακτικών μέτρων, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά πρακτικές που εμπεριέχουν τον κίνδυνο έκθεσης σε αίμα και άλλα βιολογικά υγρά, δεδομένου του γεγονότος ότι επί του παρόντος δεν υπάρχει εμβόλιο για την ηπατίτιδα C. Επίσης, έχει πολύ μεγάλη σημασία η αναγνώριση των ατόμων με χρόνια λοίμωξη και η έγκαιρη αντιμετώπισή της με στόχο τον περιορισμό της εξέλιξης της ηπατικής νόσου σ’ αυτούς και της διασποράς του ιού στον υπόλοιπο πληθυσμό. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να τονισθεί ότι η επιτυχής θεραπεία, η οποία επιτυγχάνεται σήμερα σε ποσοστό μεγαλύτερο του 60% του συνόλου των ασθενών με χρόνια ηπατίτιδα C και στην συντριπτική πλειονότητα (>90%) αυτών με «καλά» χαρακτηριστικά (νέοι, μη-παχύσαρκοι ασθενείς, με λοίμωξη με τους γονοτύπους 2 ή 3) εκριζώνει τον ιό από το αίμα κι ελαχιστοποιεί την πιθανότητα μετάδοσής του.

ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΚΑΙ HIV

Αυτό είναι το δεύτερο μέρος του αφιερώματός μας στην κατάθλιψη, αλλά θα το δούμε σε συνδυασμό με το hiv.

Η κατάθλιψη προσβάλλει παγκοσμίως 250.000.000 ανθρώπους κάθε κοινωνικής τάξης. Ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας προβλέπει ότι μέχρι το τέλος του 2020, η κατάθλιψη θα είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα υγείας στον αναπτυγμένο κόσμο, προσβάλλοντας πιθανώς το 25% του πληθυσμού. Ωστόσο εφόσον διαγνωστεί, η κατάθλιψη είναι θεραπεύσιμη.

Από μελέτες επίσης που έχουν γίνει, έχει παρατηρηθεί ότι στα άτομα που βιώνουν μια διάγνωση σοβαρής πάθησης όπως ο καρκίνος και το hiv, (τουλάχιστον όπως αυτό έχει περάσει στη συνείδηση του κόσμου) και δεν καταφέρνουν να το ξεπεράσουν, υπάρχει αυξημένη πιθανότητα εμφάνισης κατάθλιψης. Μια τέτοια περίπτωση θα μπορούσε να έχει καταστροφικές συνέπειες στην κλινική εικόνα του ανοσοποιητικού συστήματος ενός ανθρώπου που ζει με hiv. Γι’ αυτό τον λόγο είναι σημαντική η έγκυρη διάγνωση και θεραπεία της. Οι μονάδες μπορούν να κατευθύνουν τους ανθρώπους που ανησυχούν πως ενδεχομένως υποφέρουν από κατάθλιψη ώστε να λάβουν σωστή ψυχιατρική υποστήριξη.

Επίσης έχει παρατηρηθεί ότι στους οροθετικούς τα συμπτώματα της αϋπνίας και της κούρασης μερικές φορές δεν έχουν σχέση με τον HIV ή με τις αντιρετροϊκές θεραπείες αλλά με την κατάθλιψη, γι’ αυτό δεν πρέπει να αγνοηθούν.

Επίσης, η κατάθλιψη είναι ένα συχνό πρόβλημα στα άτομα που έχουν λοίμωξη με τον HIV. Μερικές φορές ένα φάρμακο για τον HIV και όχι η κατάσταση από μόνη της, μπορεί να προκαλέσει κατάθλιψη. Έτσι λοιπόν αν εμφανίσετε αλλαγή στη συναισθηματική σας κατάσταση σύντομα μετά από την έναρξη ενός αντιρετροϊκού φαρμάκου ή ακόμα και σαν μακροπρόθεσμη παρενέργεια του ιδίου του φαρμάκου, αν η αλλαγή στο συναίσθημά σας είναι σοβαρή (ιδιαίτερα αν έχετε αυτοκτονικές σκέψεις), μιλήστε άμεσα με τον γιατρό σας. Μπορεί να σας συστήσει αλλαγή στην θεραπεία ή επίσκεψη σε ειδικό για ψυχικά νοσήματα ή, σε άλλη περίπτωση, να σας βάλει σε αγωγή με αντικαταθλιπτικά φάρμακα.

Παράγοντες που βοηθούν στην ενδυνάμωση της συναισθηματικής σας κατάστασης είναι η τακτική άσκηση, ο ξεκούραστος ύπνος, η τόνωση της αυτοπεποίθησης, η προσπάθεια επίτευξης βραχυπρόθεσμων ή μακροπρόθεσμων στόχων, η διάθεση να μοιράζεστε τις σκέψεις σας και τους προβληματισμούς σας με κάποιον που εμπιστεύεστε ή ακόμα η αναζήτηση μιας καθημερινής δραστηριότητας που βοηθά τους άλλους (πράγμα που γνωρίζουμε όλοι από προσωπική εμπειρία πως γυρνά βοηθητικά και προς εμάς τους ίδιους).

Αν ποτέ νιώσετε ίσως και από μόνοι σας ότι χρειάζεστε κάποια ψυχολογική υποστήριξη, μπορείτε να επικοινωνήσετε με τον συμβουλευτικό σταθμό για θέματα aids, που στεγάζεται στο νοσοκομείο «Α. Συγγρός» στον τηλεφωνικό αριθμό: 210 7239945. O σταθμός είναι στελεχωμένος από ειδικούς ψυχολόγους σε θέματα hiv-aids, που μπορούν να σας βοηθήσουν σε κάθε σας πρόβλημα.

Υ.Γ. Ευχαριστώ τον ψυχίατρο της ΜΕΛ του «Α. Συγγρός», κ. Ανδρέα Γρίλια, για την συμβολή του σε κάποια σημεία του άρθρου.

ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ.

Σε δυο ενότητες θα ασxοληθούμε με την ασθένεια των καιρών μας την κατάθλιψη που εμφάνισε περισσότερο ο τρόπος της σύνχρονης ζωής και όχι μόνο.

Την κατάθλιψη γενικά και την κατάθλιψη των οροθετικών στον ιό hiv, που προκαλεί aids.

Ο Ιπποκράτης την είπε μελαγχολία και είναι η ψυχική διαταραχή που εμφανίζεται συχνότερα και καταλαμβάνει σήμερα την τέταρτη θέση και υπολογίζεται ότι θα αναρριχηθεί στην 2η θέση της κατάταξης μέχρι το 2020.

Οι γυναίκες υποφέρουν από κατάθλιψη, σ' όλες τις χώρες του κόσμου, δύο φορές συχνότερα από τους άνδρες. Έχει διαπιστωθεί ότι στη διάρκεια της ζωής τους στο 20% των γυναικών και στο 12% των ανδρών θα εμφανιστεί καταθλιπτικό επεισόδιο, ενώ το 10% των γυναικών και μόλις το 5,8% των ανδρών θα νοσήσουν μέσα σ΄ ένα έτος. Παρά τις βιολογικές συνιστώσες στην αιτιολογία της κατάθλιψης και τις ορμονικές διαφορές ανάμεσα στους άνδρες και τις γυναίκες, πιστεύεται ότι οι ψυχοκοινωνικοί παράγοντες και τα διαφορετικά στρεσσογόνα γεγονότα ζωής (τοκετοί, ανατροφή παιδιών, κοινωνική καταπίεση), στα οποία εκτίθενται οι γυναίκες, διαμορφώνουν τα ποσοστά αυτά.

Σχεδόν οι μισές από όλες τις περιπτώσεις κατάθλιψης δεν αναγνωρίζονται και δεν υποβάλλονται σε θεραπεία ενώ ένα 10% περίπου των καταθλιπτικών ασθενών αυτοκτονούν.

Μερικές φορές η κατάθλιψη εμφανίζεται στα πλαίσια της λεγόμενης διπολικής διαταραχής. Οι ασθενείς με την διαταραχή αυτή παρουσιάζουν διαστήματα κατάθλιψης (ο ένας πόλος) και διαστήματα της αντίθετης κατάστασης η οποία ονομάζεται μανία, που μπορεί να την φανταστεί κάποιος σαν παθολογική ευφορία (ο άλλος πόλος). Οι δυο αυτοί κύκλοι εναλλάσσονται αλλά μεταξύ τους μεσολαβούν διαστήματα που ο ασθενής είναι απόλυτα φυσιολογικός. Η διπολική διαταραχή είναι διαφορετική από την κατάθλιψη που αναφέραμε μέχρι τώρα (και που μερικές φορές ονομάζεται μονοπολική ακριβώς για να μην συγχέεται με αυτήν) και δεν θα εξεταστεί εδώ.

Τα κύρια συμπτώματα της κατάθλιψης είναι:

- Μειωμένη διάθεση
- Απώλεια ενέργειας και ενδιαφέροντος
- Αίσθημα σωματικής αρρώστιας, κόπωσης και εξάντλησης
- Χαμηλή αυτοσυγκέντρωση και προσοχή
- Διαταραχή στην όρεξη και τον ύπνο
- Επιβράδυνση των σωματικών και ψυχικών λειτουργιών

- Αίσθημα απελπισίας, ενοχής, άγχους, απόγνωσης, ανικανότητας και επερχόμενης οικονομικής ή οικογενειακής καταστροφής.

Υπάρχουν δύο θεραπείες, η φαρμακευτική με αντικαταθλιπτικά και άλλα φάρμακα, η ψυχοθεραπευτική προσέγγιση και ο συνδυασμός και των δύο. Οι συνηθέστερες μορφές ψυχοθεραπείας είναι η γνωσιακή θεραπεία της συμπεριφοράς και η διαπροσωπική ψυχοθεραπεία. Η γνωσιακή θεραπεία της συμπεριφοράς είναι μια βραχυχρόνια ψυχοθεραπεία που στοχεύει να βοηθήσει τον καταθλιπτικό να αντικαταστήσει τις αρνητικές του σκέψεις και συμπεριφορές με περισσότερο ρεαλιστικές. Η διαπροσωπική ψυχοθεραπεία επικεντρώνεται περισσότερο στις παρελθούσες και παρούσες σχέσεις και το πώς επηρεάζουν την τωρινή λειτουργικότητα του ατόμου.

Οι αντικαταθλιπτικές θεραπείες ξεκίνησαν το 1956, όταν παρατηρήθηκε ότι ένα αντιφυματικό φάρμακο βελτίωνε τη διάθεση. Δύο χρόνια αργότερα, ανακαλύφθηκε το αντικαταθλιπτικό ιμιπραμίνη. Ήταν η πρώτη επιστημονικά αποδεδειγμένη θεραπεία της κατάθλιψης και απέδειξε ότι η κατάθλιψη αντιμετωπίζεται φαρμακευτικά. Σήμερα, υπάρχουν πολλά διαφορετικά αντικαταθλιπτικά. Αποτελούν την αναγνωρισμένη θεραπεία για όλες τις μορφές μέτριας και σοβαρής κατάθλιψης ανεξαρτήτως αιτιολογίας. Περίπου το 80% των ασθενών με κατάθλιψη ανταποκρίνεται στη θεραπεία με αντικαταθλιπτικά, τα οποία είναι αποτελεσματικά, δεν προκαλούν εθισμό και δεν χάνουν την αποτελεσματικότητα τους κατά τη μακροχρόνια χρήση. Τα αντικαταθλιπτικά δεν δρουν άμεσα. Η βελτίωση της διάθεσης απαιτεί συνήθως τρεις εβδομάδες και περισσότερο, αντίθετα από τα ηρεμιστικά, που έχουν άμεση δράση. Μπορεί αρχικά να παρατηρήσει κανείς βελτίωση στον ύπνο. Η βελτίωση της διάθεσης όμως ακολουθεί αργότερα. Οι παρενέργειες εμφανίζονται συνήθως από την αρχή της θεραπείας, είναι ήπιες και συνήθως υποχωρούν, αλλά αν δεν είναι ανεκτές, θα πρέπει να επικοινωνήσει ο ασθενής με τον γιατρό του. Τα αντικαταθλιπτικά δρουν μόνο σε άτομα που υποφέρουν από κατάθλιψη και δεν φαίνεται να επιδρούν σε άτομα που δεν υποφέρουν από κατάθλιψη. Η δράση τους δεν αυξάνεται όσο αυξάνεται η δόση.

Και Βέβαια Δε Σας Αφορά

Στο τεύχος 30 της εφημερίδας στην στήλη της υγείας, φιλοξενούμε συνέντευξη την οποία πήρε ο συνεργάτης μας από την Θεσσαλονίκη, Σπύρος Βαρβέρης, από την Αλεξάνδρα Αθηναίου, συγγραφέα του βιβλίου: Και βέβαια δε σας αφορά, η αυτοβιογραφία μιας καταξιωμένης οροθετικής, των εκδόσεων ΟΞΥ.

1. Η έκδοση του βιβλίου είναι δύσκολη υπόθεση. Δυσκολευτήκατε να πραγματοποιήσετε την απόφαση σας να κάνετε βιβλίο μια περίοδο της ζωής σας κάθε άλλο παρά ευχάριστη ;

H συγγραφή του βιβλίου ήταν επώδυνη αλλά και ψυχοθεραπευτική. Μπόρεσα να διαχειριστώ τον πόνο, να επαναπροσδιορίσω τα γεγονότα της ζωής μου βλέποντας την αλληλουχία και το αποτέλεσμα αυτών, να με αποδεχτώ.

Η έκδοση του βιβλίου από την άλλη δεν ήταν εύκολη υπόθεση καθώς οι περισσότεροι εκδοτικοί οίκοι αρνήθηκαν να το εκδώσουν ως δυσάρεστο και κατ’ επέκταση αντιεμπορικό θέμα. Αλλά η έκδοση ήταν ο στόχος μου για να ενημερωθεί έστω κι ένας άνθρωπος ότι το hiv αφορά εν δυνάμει όλους τους σεξουαλικά ενεργούς ανθρώπους και ότι οι οροθετικοί δεν είναι κανίβαλοι. Μέσα σε 2 μήνες το έμαθαν 5.000 άτομα διαβάζοντας το βιβλίο και αυτό αξίζει για όλο τον πόνο που βίωσα ξανά για να το γράψω.

2. Το βιβλίο αυτό είναι μια κατάθεση ψυχής που συγκινεί αλλά και αφυπνίζει τους αναγνώστες ότι το έιτζ αφορά όλους. Η άποψη σας πριν μάθετε ότι είστε οροθετική διαφέρει από το τώρα ; Ήσασταν από τα άτομα που έλεγαν ότι το έιτζ αφορά συγκεκριμένες ομάδες του πληθυσμού ;

Το ΄92 ήμουν 22 ετών και δεν έλεγα τίποτα. Είχα ακούσει ότι υπάρχει μια θανατηφόρος νόσος που πλήττει ναρκομανείς, ομοφυλόφιλους και υπερδραστήριες σεξουαλικά γυναίκες. Δεν ήμουν τίποτα από αυτά και ως αποτέλεσμα δεν με αφορούσε. Αποδείχτηκε ότι η ενημέρωση ήταν ελλιπής και παραπλανητική για πολλά χρόνια. Έμαθα όπως πολλοί άλλοι εκ των υστέρων και με κόστος ζωής και ονείρων ότι αφορά όλους.

3. Ο φόβος και η ντροπή είναι παράγοντες ανασταλτικοί όπως επισημαίνετε κι εσείς στα οροθετικά άτομα ; Έτσι διαλύθηκε η ιδέα ενός συλλόγου για οροθετικά άτομα στη Θεσσαλονίκη. Θεωρώ ότι η μυστικότητα πολλές φορές φέρνει αντίθετα αποτελέσματα, θα έλεγα ότι διαιωνίζει το πρόβλημα...

Οι κοινωνίες για χιλιάδες χρόνια χειραγωγούνταν με τον φόβο, τώρα και με τον δανεισμό. Όσοι διέφεραν από την πλειοψηφία σε χρώμα, θρησκεία, υγεία, προτιμήσεις αποτελούσαν στις περισσότερες μη εξελιγμένες πνευματικά κοινωνίες αντικείμενο χλευασμού. Οι οροθετικοί είναι πολύ εύκολο να οικειοποιηθούν αυτήν την ολοκληρωτική τάση και να γίνουν εθελοντές κουκουλοφόροι αν δεν κάνουν οι ίδιοι την υπέρβαση ώστε να διαχειριστούν, να αποδεχτούν και να αγαπήσουν αληθινά όλα τους τα βιώματα σαν κρίκους μιας εξελικτικής αλυσίδας που επέλεξαν να βιώσουν. Όταν πετάξουν οι ίδιοι τη ντροπή και τον φόβο, τότε, σαν αντανάκλαση σε καθρέφτη, δεν θα το εισπράττουν και από τους άλλους.

Όσον αφορά τον σύλλογο δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να λειτουργήσει. Προσωπικά θα προτιμούσα να δημιουργηθεί ένα site (μια ιστοσελίδα), ένα blog στο διαδίκτυο όπου θα μπορούσαν να συμμετάσχουν περισσότεροι χωρίς να τους ζητείται να ξεπεράσουν τους φόβους τους εκεί που δεν είναι έτοιμοι να το κάνουν.

4. Πόσο δύσκολο είναι να αντέξει στο χρόνο μια ερωτική σχέση ανάμεσα σε οροθετικό και μη, τα μεικτά ζευγάρια όπως αναφέρετε και στο βιβλίο σας ;

Θεωρώ ότι είναι πιο δύσκολο από ότι στα άλλα ζευγάρια γιατί αν μπούμε σε μια σχέση με φόβο και ντροπή ως οροθετικοί συνθηκολογούμε στην ήττα της σχέσης. Αν μπεις σαν ισότιμος άνθρωπος που έχεις βάλει κριτήρια για να επιλέξεις την σχέση σου και όχι σαν ευγνώμων αξιολύπητος που σε πρόσεξε κάποιος τότε μπορεί να δημιουργηθεί μια σχέση που να αντέξει στο χρόνο και στις αλλαγές που βιώνουμε μέσα μας.

5. Κατά την άποψή σας η ομοφυλοφιλική κοινότητα αντέδρασε με εξωστρέφεια όσον αναφορά την πρόληψη σε σχέση με τους ετεροφυλόφιλους ;

Όχι. Εξωστρέφεια σε σχέση με την ομοφυλοφιλία υπάρχει τα τελευταία χρόνια αλλά όχι με το hiv. Με ομαδικότητα ίσως ναι, με την έννοια ότι ενημερώθηκαν πρώτοι και οι περισσότεροι υιοθέτησαν μια υπεύθυνη στάση στον έρωτα και στη ζωή. Θα τολμούσα να πω ότι τρεις έγραψαν για το aids που και οι τρεις είναι γυναίκες. Σε αυτές θα χρέωνα μια εξωστρέφεια...

6. Το ότι μια συνάδελφός σας υποστηρίζει ότι το έιτζ αφορά ομοφυλόφιλους και όχι ετεροφυλόφιλους άνδρες πώς το σχολιάζετε ; Έχετε συζητήσει μαζί της την άποψή της ;

Μας τιμά που ζούμε σε μια κοινωνία ελευθεροτυπίας και δεν σχολιάζω την θέση κανενός. Η δική μου θέση (προς έκθεση και σχολιασμό χάριν της δημοκρατίας) είναι ότι το hiv αφορά όλους και ότι διαχωριστικές γραμμές (οι οποίες έχουν οδηγήσει σε γκέτο) δεν υπάρχουν ούτε μεταξύ ομοφυλόφιλων και ετεροφυλόφιλων, ούτε μεταξύ υγιών και οροθετικών. Εφόσον ζούμε όλοι μαζί, ό,τι αφορά έναν εν δυνάμει αφορά όλους.

Πιστεύω δε ότι η νοοτροπία στην οποία αναφέρεστε είναι αυτή που οδηγεί εμένα (γυναίκα και ετεροφυλόφιλη) και χιλιάδες άλλους στις μονάδες ειδικών λοιμώξεων ως οροθετικούς.

7. Θα σας ενδιέφερε να ασχοληθείτε πιο ενεργά με το θέμα αυτό ; Ή έχει τελειώσει η δράση σας οριστικά με το να εκδώσετε το βιβλίο αυτό ;

Το βιβλίο είχε πολύ μεγάλη απήχηση και υπάρχει το ενδεχόμενο να γίνει σήριαλ ώστε να μπει το μήνυμα σε πάρα πολλά σπίτια

Η δράση έφερε αντίδραση, συνεντεύξεις, παρουσιάσεις, e-mails από νέους και μη οροθετικούς. Όσο υπάρχει ενδιαφέρον από τους άλλους θα είμαι εδώ για να ενημερώνω αλλά δεν θα το ανάγω και σε προσωπική σταυροφορία.

Προτιμώ να ζήσω, χωρίς στόχους αλλά με χαρά. Το κέρδισα και το απολαμβάνω πια.

ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΟΥ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕ Η ΙΑΤΡΟΣ ΧΡ. ΜΠΟΤΣΗ, ΕΙΔΙΚΟΣ ΠΝΕΥΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΝΔΡ. ΣΥΓΓΡΟΣ, ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ Νο 1 ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ CU.

Κυρία Μπότση, συμπληρώνονται φέτος 25 χρόνια που ζούμε με το Aids, πώς πάει αυτό το θέμα?

Ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας…

Τι ανεβαίνει και τι κατεβαίνει?

Ανεβαίνουν τα στατιστικά και κατεβαίνει η εγρήγορση του κόσμου, η ενασχόληση των ηγεσιών με το ζήτημα και η πλατειά ενημέρωση.

Όλα είναι αντιστρόφως ανάλογα λοιπόν...

Ακριβώς! Δεν θα έπρεπε να είναι έτσι , αλλά έτσι είναι ατυχώς, αν και έχουν περάσει 25 χρόνια έχουμε να μάθουμε πολλά ακόμα. Δεν έχουμε μάθει ότι το Aids είναι μια επιδημία εκτός συνόρων και ότι αυτό κινητοποιεί την παγκόσμια κοινότητα. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι είναι το μοναδικό νόσημα που έχει απασχολήσει το συμβούλιο ασφάλειας του Ο.Η.Ε. για να καταλάβει ότι η διεθνής κοινότητα το ανάγει σε επίπεδο αντίστοιχης σπουδαιότητας με τα πυρηνικά ή με τα προβλήματα του περιβάλλοντος. Στην Ελλάδα ούτε εμείς έχουμε καταλάβει, περί τίνος πρόκειται. Θεωρούμε ότι είναι μια πολύ μικρή ιστορία, που αφορά λίγους ανθρώπους ή συγκεκριμένες ομάδες πληθυσμού.

Άκουσα προχθές στις ειδήσεις για 450 περίπου άτομα νεοδιαγωσμένα αυτή τη χρονιά…

Ναι, δεν μου κάνει έκπληξη, δεν είναι πάρα πολλά...

Εντάξει αλλά τι θα γίνει αν συνεχιστεί έτσι αυτή η ιστορία;

Δεν ξέρω τι θα γίνει, ελπίζω ότι κάποια στιγμή το κράτος θα αντιδράσει, και οι πολίτες μαζί με το κράτος, γιατί το Aids είναι και προσωπική ευθύνη του καθενός μας. Έχουμε μεγάλη ευθύνη για τις συμπεριφορές μας και για τον τρόπο που λειτουργούμε, αλλά κυρίως είναι μια τεράστια ευθύνη που αντιστοιχεί στον κρατικό φορέα σχετικά με το τι κάνει στον τομέα της πρόληψης, της ενημέρωσης, της επαγρύπνησης. Στην πραγματικότητα θα πρέπει να καταλάβουν όλοι οι νέοι άνθρωποι ότι δεν είναι απλά ένα θέμα που αφορά το διπλανό τους, ή τον ομοφυλόφιλο της διπλανής πόρτας ή το χρήστη ναρκωτικών της γωνίας. Θα πρέπει να καταλάβουν ότι αφορά και τους ίδιους, που μόλις αρχίζουν την ερωτική τους ζωή.

Είμαστε όμως πολύ πίσω και μακριά από αυτό...

Παρά πολύ μακριά. Είμαστε πολύ μακριά ακόμα από γενικές καμπάνιες ενημέρωσης, πόσο μάλλον από ειδικά προγράμματα παρέμβασης σε ειδικές ομάδες πληθυσμού που χαρακτηρίζονται σαν ευάλωτες ομάδες ή αλλιώς ομάδες υψηλού κινδύνου. Δεν έχουμε αυτή τη φιλοσοφία, δεν την έχουμε καθόλου αναπτύξει. Σχέδιο δράσης δεν έχουμε, εθνική στρατηγική δεν έχουμε… τι περιμένουμε να γίνει λοιπόν; Εδώ ακόμα και σε ανθρώπους, που υιοθετούν επικίνδυνες σεξουαλικές συνήθειες και έρχονται για τεστ τους λες «μπορεί να έχετε μολυνθεί…» ξέρεις ποια είναι η απάντησή τους; «μα... γιατί να συμβεί αυτό σε μένα;» Τι θα πει γιατί σε μένα… γιατί στον καθένα…; Αυτό σημαίνει ότι στην πίσω πλευρά του μυαλού τους δεν θεωρούν τον εαυτό τους ως υποψήφιο μόλυνσης από τον ιό. Στην πραγματικότητα δεν έχουν κανένα λόγο να τον αφαιρούν από τους υποψήφιους… ίσως θα μπορούσαν να εξαιρεθούν μόνο όσοι απέχουν από το σεξ ή αυτοί που βρίσκονται σε αυστηρά αμοιβαία μονογαμική σχέση, δύσκολο στην Ελλάδα πίστεψέ με, είτε πρόκειται για ετεροφυλόφιλους είτε ομοφυλόφιλους. Είμαστε μια μεσογειακή χώρα και είναι δύσκολη ιστορία να είσαι μονογαμικός ή μονογαμική. Επομένως το μείζων του σεξουαλικά ενεργού πληθυσμού πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του πάντα υποψήφιο προς μόλυνση από τον ιό. Ή μπορεί να είναι υποψήφιοι για άλλο νόσημα όπως ηπατίτιδα, δεν είναι ανάγκη να έχουν hiv.

Θέλω να πω πως υπάρχει μια γενική χαλάρωση, είτε αφορά στις σεξουαλικές συμπεριφορές είτε, ακόμα χειρότερα, στον τρόπο που σκέφτεται ο κόσμος σήμερα, που είναι λίγο οπισθοδρομικός.

Κρούσματα aids και κρούσματα οροθετικών

Πραγματικά δεν είναι έκπληξη το φαινόμενο της αύξησης των κρουσμάτων, όχι των κρουσμάτων aids, γιατί αυτό είναι ένα άλλο πράγμα. Εγώ εννοώ αυτούς που νοσούν. Δε νοσούν όλοι, αρκετοί είναι σε αντιρετροϊκή θεραπεία, επομένως δεν έχουν νοσήσει. Ο κόσμος μπερδεύεται πολλές φορές, σου λέει αυτός έχει aids, δεν σημαίνει ότι όποιος είναι οροθετικός έχει aids, αυξάνονται τα κρούσματα της οροθετικότητας, δεν αυξάνονται τα κρούσματα aids, αυτά ευτυχώς μειώνονται, γιατί ο κόσμος παίρνει τα αντιρετροϊκά του, είναι σε καλή κατάσταση. Και όταν τα παίρνει και συνεργάζεται καλά με τον γιατρό του και τον εαυτό του όλα πάνε καλά. Εξαιρούνται εδώ μόνο αυτοί που έχουν αποβάλει το θέμα ως πληροφορία ή επίσης άνθρωποι που προέρχονται από διαφορετικούς πολιτισμούς και έχουν την αίσθηση ότι εδώ κινδυνεύουν, όπως μετανάστες που δεν έχουν νόμιμα χαρτιά, πρόσφυγες που είναι σε ένα γενικότερο κυνηγητό... Αυτούς πια τους βλέπουμε σε προχωρημένο στάδιο aids.

Μετανάστες και προχωρημένο στάδιο αids

Πρώτον γιατί δεν έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, δεύτερον, γιατί σύμφωνα με το μεταναστευτικό νόμο, εγώ διώκομαι πειθαρχικά αν προσφέρω οποιαδήποτε ιατρική υπηρεσία σε όσους δεν έχουν χαρτιά και είναι παράνομοι στη χώρα. Η ιατρική κοινότητα έχει εκπαιδευτεί να παρέχει υπηρεσίες σε όλους. Όπως είπε πολύ σωστά μια συνάδελφος, δεν είναι αρμοδιότητα ενός νοσοκομείου να περιφρουρεί τα σύνορα. Αρμοδιότητά μας είναι να αντιμετωπίζουμε τον άρρωστο που έρχεται για περίθαλψη. Είναι εντελώς ασύμβατο με την ιατρική ιδιότητα να μου υπαγορεύουν πού να παρέχω τις ιατρικές υπηρεσίες μου και πού όχι. Σε όποιον και όποια τις έχει ανάγκη εγώ θα τις παρέχω, τελεία. Αλλά πάρα πολύς κόσμος, που είναι παράνομα στην Ελλάδα, φοβάται να πλησιάσει τα ιατρεία και τα νοσοκομεία, γιατί φοβάται ότι θα απελαθεί, ότι θα τον καταγγείλω… δεν ισχύει κάτι τέτοιο στο περιβάλλον των γιατρών. Ένα μεμονωμένο περιστατικό υπήρξε σε κάποιο νοσοκομείο στην Πελοπόννησο. Πάντως είναι ένας λόγος που δεν έχουν πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας.

Ένα άλλο μείζον ζήτημα είναι ο φραγμός της γλώσσας, όπως επίσης και η κουλτούρα, είναι άλλη η αντίληψη για την υγεία, άλλη αντίληψη για την αρρώστια, υπάρχουν πολιτισμικοί διαμεσολαβητές, αυτά που η Ευρώπη ονομάζει natural mediators…καλά αυτό είναι επιστημονική φαντασία για την Ελλάδα, δεν το συζητάμε. Όσον αφορά το σεβασμό του πολιτισμού του άλλου είμαστε πολύ μακριά. Δηλαδή πάρα πολύ απλά θέλουμε να εξετάσει μια γυναίκα γιατρός έναν μουσουλμάνο Αφγανό γυμνό, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε τι σημαίνει αυτό για εκείνον, όπως και το αντίθετο. Αυτά είναι πράγματα που είτε σου αρέσουν είτε όχι πρέπει να τα σεβαστείς, αν θες να δουλέψεις με μια διαφορετική –πολιτιστικά- κοινότητα. Δε μπορείς να της επιβάλλεις τους δικούς σου όρους λειτουργίας, πρέπει να σεβαστείς τους δικούς της. Υπάρχουν μεγάλα προβλήματα στην πολιτισμική προσέγγιση. Παραδείγματος χάριν για έναν τσιγγάνο το να πλησιάσει ένα νοσοκομείο είναι κάτι τελείως ανιαρό, είναι παρά πολύ δύσκολο να το αποδεχθεί σαν ιδεα, και καταλήγει εκεί όταν τα πράγματα είναι εξαιρετικά δύσκολα πια. Όλα αυτά είναι προβλήματα που βιώνουμε στα μεγάλα αστικά κέντρα.

Και με τους έλληνες…

Οι έλληνες έχουν μεγάλη πρόσβαση στις Μ.Ε.Λ. (μονάδες ειδικών λοιμώξεων), έχουμε όμως προβλήματα όταν πρέπει να ανακατευτεί άλλος φορέας περίθαλψης, νοσηλευτικός ή ιατρικός, ή οποιοσδήποτε άλλος… Εκεί έχουμε φοβερά προβλήματα, ειδικά με τους γιατρούς και ακόμα πιο ειδικά με τις επεμβατικές διαδικασίες δηλαδή π.χ. αν θες να κάνεις μια κωλονοσκόπηση ή μια γαστροσκόπηση -κάτι που είναι ενδοσκοπικό- τα πράγματα είναι λίγο ζόρικα… Ας μη συζητήσουμε τι γίνεται με μια οροθετική γυναίκα που πρέπει να πάει να γεννήσει. Κανείς δεν της δίνει το δικαίωμα να γεννήσει.

Τι γίνεται δηλαδή με μια γυναίκα που είναι φορέας;

Κοίταξε η πιθανότητα μιας γυναίκας που είναι οροθετική να γεννήσει ένα οροθετικό παιδί δεν ξεπερνάει το 2%, εάν ληφθούν όλα τα μέτρα, δηλαδή αν της χορηγηθεί αντιρετροϊκή θεραπεία, αν την παρακολουθεί ο γιατρός της κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, αν γίνει καισαρική και στο παιδάκι, στη συνέχεια, του χορηγηθεί αντιρετροϊκή θεραπεία, για ένα μήνα, 40 μέρες περίπου…Ωστόσο φαίνεται ότι στο μυαλό του κόσμου, και κατ’ επέκταση στο μυαλό των γιατρών η οροθετική γυναίκα είναι ένα υποψήφιο άτομο που θα πεθάνει και ένα άτομο που θα μεταδώσει τον ιό στο παιδί. Που σημαίνει εξ ορισμού ότι δεν ...οφείλει... να γεννήσει! Αυτό εκφράστηκε και νομικά. Απαγορεύεται η εξωσωματική γονιμοποίηση σε οροθετική γυναίκα…

Έχει ψηφιστεί κάτι τέτοιο από την ελληνική βουλή;

Βεβαίως! Δε γίνεται καμία συζήτηση για τον οροθετικό πατέρα, είναι λίγο ιδιότυπο αυτό. Η λογική των ζευγαριών που δεν είναι με το ίδιο status hiv, δηλαδή που ο ένας είναι οροθετικός και ο άλλος δεν είναι, και αυτοί οι δυο θέλουν να αποφασίσουν να ζήσουν μαζί και να κάνουν παιδί, παράδειγμα τώρα, εάν η σύζυγος είναι αρνητική, και ο πατέρας θετικός δεν έχουμε ζόρι με την εξωσωματική γονιμοποίηση, που κινδυνεύει και η γυναίκα να κολλήσει από τον άντρα της. Το ανάποδο απαγορεύεται.

Δυστυχώς στην επιτροπή που αποφάσισε να προωθήσει το νομοσχέδιο, δεν υπήρχε κανείς ειδικός για το hiv/aids. Ούτε υπήρξε παρουσία των φεμινιστικών οργανώσεων οι οποίες ουδόλως ασχολούνταν με το αντικείμενο. Πριν από δυο χρόνια προσπαθούσαμε να πείσουμε το φεμινιστικό κίνημα να ασχοληθεί με το θέμα. Τότε το ετήσιο μήνυμα ήταν «οι γυναίκες και το aids» με ενδιαφέρον προς τις γυναίκες. Διαπιστώσαμε δυστυχώς ότι δεν έχει κατανοηθεί σα θέμα. Τα δικαιώματα της οροθετικής γυναίκας είναι μια πολύ λεπτή συζήτηση, πολύ «επιστημονικής φαντασίας» αν και γενικά τα οροθετικά άτομα «οφείλουν να μην έχουν δικαιώματα». Μη ξεχνάμε ότι συζητείται στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή η ποινικοποίηση της μετάδοσης, αυτό είναι ένα μείζον θέμα που απασχόλησε το πανευρωπαϊκό συνέδριο aids που έγινε στην Γλασκόβη. Υποτίθεται ότι πρέπει να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη κάποιος αν διαπράξει δόλια μετάδοση.

Και αν ο ίδιος δεν το γνωρίζει ότι είναι φορέας;

Πώς άραγε θα το διαπιστώσουμε αυτό; Πώς θα στοιχειοθετήσεις ένα τέτοιο αδίκημα;

Και για ποιο λόγο γίνεται αυτό; Έρχεται να λύσει ή μήπως να δημιουργήσει επιπλέον προβλήματα;

Στη συζήτηση που έγινε στην Γλασκόβη, φάνηκε ότι τα αυστηρά νομικά πλαίσια, και οι καταδίκες πολιτών, θα οδηγήσουν μερικούς ανθρώπους στο να μην αποκαλύπτουν ότι έχουν hiv, όπως επίσης όταν τους σπάσει ένα προφυλακτικό, στο να μην προσφέρουν στο σύντροφό τους τη δυνατότητα της προφυλακτικής αγωγής.

Όταν ξέρουν ότι θα διωχθούν ποινικά δεν θα πουν στον άλλο «είμαι οροθετικός».

Τρομοκρατία παντού

Όλη η συζήτηση για την ποινικοποίηση της hiv λοίμωξης έχει να κάνει με την ποινικοποίηση της σεξουαλικής συμπεριφοράς και δεν το λέω αυτό μόνο για τη «δόλια μετάδοση», το λέω και για την προσπάθεια που θα δημιουργήσει λίστες με οροθετικούς…φτάσαμε κι εκεί! Πρόσβαση σε μια Μ.Ε.Λ. που παρακολουθεί οροθετικούς μπορεί να έχει ένας ασφαλιστικός φορέας με μια εισαγγελική εντολή γιατί έχει έννομο συμφέρον, και να μπορεί να ελέγχει αν η τάδε ασφαλισμένη με αριθμό 1455 υπάρχει με πραγματικό αρχείο οροθετικής ή όχι. Νομίζω ότι ζούμε σε μια κοινωνία όπου δημιουργούν τον πανικό, είτε έχει να κάνει με την hiv λοίμωξη, είτε έχει να κάνει με την βιοτρομοκρατία, βλέπε επιστολές άνθρακα. Αλλά έπρεπε να συμπλεύσουμε με το αμερικανικό μοντέλο γιατί κάναμε τους ολυμπιακούς αγώνες εκείνη την εποχή, και έπρεπε η ασφάλεια υποτίθεται να είναι στις επάλξεις, άρα να μην υπάρχει η δυνατότητα καμίας απειλής… δεν μπορείς να βρεις απόλυτη ισορροπία στα πράγματα γιατί δε μπορούν να είναι απόλυτα αποστειρωμένα όλα, δε ζούμε σε θερμοκοιτίδες, και είναι λογικό νομίζω.

Η απόλυτη ασφάλεια είναι φασιστική. Αλλά καλλιεργούν με αυτόν τον τρόπο μια αντίληψη…θυμάσαι μια διαφήμιση που πλένει η μαμά κάτω το πάτωμα με χλωρίνη και το παιδί τρώει το μήλο που έχει πέσει κάτω, εκεί που έχουν όλοι πατήσει… όμως καλλιεργούν την αντίληψη της αποστείρωσης…

Πρόκειται για μία ολόκληρη ιδεολογία, και έχει να κάνει με το πώς αντιμετωπίζουμε τους συνανθρώπους μας που έχουν ένα νόσημα, δες τι γίνεται τώρα με το δάσκαλο με τη φυματίωση… λες αυτός να ήθελε να μολύνει τα παιδιά; Δυστυχώς ψάχνουμε ενόχους και φροντίζουμε να έχουμε αποστειρωμένα περιβάλλοντα. Όλα αυτά οδηγούν σε μια λογική ότι την ασφάλεια τη δική μου, τη δική σου, την ελέγχει κάποιος από πάνω από εμάς που την ξέρει καλύτερα. Στη συνέχεια αναλαμβάνει και τη ζωή μας, και έτσι ξεχνάμε τον τρόπο να λειτουργούμε, να αντιμετωπίζουμε τον απέναντι. Παρόλα αυτά πρέπει να πω ότι στην Ελλάδα τουλάχιστον οι οικογένειες κατά μέσον όρο στάθηκαν αντάξια στο ύψος των περιστάσεων. Δεν είχαμε φορείς ή αρρώστους που τους πέταξαν έξω από τα σπίτια τους οι γονείς τους και, αν υπήρξαν δυο τρία κρούσματα, είναι συνάρτηση και άλλων πραγμάτων, που συνόδευαν την οροθετικότητα.

Τα καλά της ελληνικής κουλτούρας...

Έτσι νομίζω και εγώ, και με τους δεσμούς της οικογένειας που ακόμα είναι ισχυροί, και μπορούν έτσι να αντιμετωπίσουν ο,τιδήποτε άλλο. Η ελληνίδα μάνα είναι καταπιεστική, «βάλε παιδί μου το φανελάκι σου θα κρυώσεις!», αλλά είναι ταυτόχρονα η μάνα που πάντα οι φτερούγες της καλύπτουν ο,τιδήποτε συμβαίνει

Αυτό είναι καταπληκτικό!!!

Ναι είναι καταπληκτικό και είναι και πολύ όμορφο και καλά κάνουμε και το έχουμε. Αυτή είναι η μεσογειακή μας ζεστασιά. Όπως ποτέ δεν οργανώθηκαν διαδηλώσεις ανθρώπων για απελάσεις και απομονώσεις, είχαμε όμως αντιδράσεις για την εγκατάσταση ξενώνων, όχι μόνο οροθετικών αλλά και χρηστών ναρκωτικών, γενικά για όποιον μας ενοχλεί, για όποιον είναι μη ελεγχόμενος. Ένας οροθετικός όμως τι πρόβλημα μπορεί να δημιουργήσει; Θέλω να πω ότι, αν κάτι η κοινωνία το θεωρεί επικίνδυνο, προσπαθεί να το αποβάλλει. Δηλαδή η ασθένεια είναι κάτι αποβλητέο; Ίσως είναι κάτι που πρέπει να θεραπευτεί και να αντιμετωπιστεί. Το να είναι κάποιος αποδιοπομπαίος τράγος θα λύσει κάποιο πρόβλημα;

Aids και Αφρική

Επειδή όλα αυτά είναι συμπεριφορές που έχουν καταγραφεί στα 25 χρόνια που ζούμε με το aids και ατυχώς όχι μόνο στην Ελλάδα, φτάσαμε σήμερα να συζητάμε τι πρέπει να γίνει για να αντιμετωπιστεί η επιδημία, γιατί δεν τα καταφέραμε όπως είχαμε προβλέψει. Το περσινό μήνυμα των ηνωμένων εθνών είναι το ίδιο με το φετινό: «STOP AIDS, KEEP THE PROMISE! ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΟ AIDS, ΚΡΑΤΑ ΤΙΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΣΟΥ!» Έχει να κάνει τόσο με τις ατομικές, προσωπικές μας υποσχέσεις αλλά και τις υποσχέσεις της πολιτείας και των πολιτικών με την έννοια της πολιτικής βούλησης για να αλλάξει η κατάσταση τόσων εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν και είναι προσβεβλημένοι από τον ιό. Όλοι αυτοί δεν θα βρεθούνε ξαφνικά με φάρμακα, αν κανείς δεν παλέψει για αυτή την επιλογή με αυτούς, πίστεψέ με, θα πεθάνουν όλοι μια χαρά... Και πεθαίνουν καθημερινά δυστυχώς. Και δεν είναι αξιοπερίεργο. Αξιοπερίεργο είναι που σαν πολιτισμός έχουμε κάνει αυτές τις επιλογές. Δεν μπορείς να επιλέγεις τη δράση ανάλογα με τη τιμή του φάρμακου ή επειδή η φαρμακευτική εταιρεία που τα έχει παράξει έχει κάποια συμφέροντα. Μα τι είδους πολιτισμός είναι αυτός που επιλέγει να πεθαίνουν οι άνθρωποι για τα συμφέροντα των εταιρειών. Η Ελλάδα βέβαια δεν είναι καλά πληροφορημένη, δεν ξέρει ότι στην Αφρική δεν έχουν φάρμακα στην διάθεσή τους, το βλέπει φιλανθρωπικά. Κινήσεις όπως αυτή που έγινε να μαζευτούν φάρμακα για την Αφρική είναι εντελώς αστεία…όταν η χώρα πηγαίνει πάσο σε συνδιασκέψεις διεθνών οργανισμών, όπως ο παγκόσμιος οργανισμός εμπορίου, και δεν ψηφίζει τίποτα που να αφορά την πρόσβαση στα φάρμακα, είναι εντελώς αστείο μετά να παριστάνει ότι είναι μια χώρα φιλάνθρωπη, συλλέγοντας χρήματα για την αγορά φαρμάκων. Να τα στείλει σε ποιον; Να καλύψει ποιο κόστος; Συζητάμε για κάποια κόστη που δεν μπορούν να καλυφθούν με τέτοιου είδους μεθοδολογίες, το θέμα των φαρμάκων μπορεί να αντιμετωπιστεί πολύ καλά σε επίπεδο πολιτικής ηγεσίας.

Τι ξέρει ο έλληνας για όλα αυτά;

Ο έλληνας δεν ξέρει τίποτα για όλα αυτά, προφανώς δεν ξέρει, εδώ δεν ξέρει πώς κινδυνεύει να κολλήσει. Με ρώτησε κάποια κύρια αν θα κολλήσει στην περίπτωση που πέσει σπέρμα στο φαγητό της… τώρα τι ζητάει το σπέρμα στο φαγητό της αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Μερικές φορές μας πιάνει παράνοια με το θέμα αυτό. Κάποιος φίλος με ρώτησε τι να κάνει που κάποιος γνωστός του τον φίλησε ενώ είχε γένια, και επειδή ήταν ιδρωμένος και κοκκίνισε, αν κινδυνεύει να κολλήσει, επειδή ο γνωστός του είναι ομοφυλόφιλος, χωρίς να ξέρει αν είναι φορέας ή όχι.

Ναι, συνήθως ένας ομοφυλόφιλος αντιμετωπίζεται από κάποιους σαν οροθετικός…

Ναι, το τι θεωρούμε ομοφυλόφιλο στην Ελλάδα είναι ένα θέμα. Η λογική του έλληνα για τον ομοφυλόφιλο είναι ότι ο ίδιος δεν είναι αδελφή, και εννοεί αυτόν που χρησιμοποιεί παθητικές πρακτικές κατά τη διάρκεια του σεξ, το ότι ο ίδιος δεν είναι παθητικός τον καθιστά μη ομοφυλόφιλο. Αυτό είναι κάτι που με τρελαίνει στην κυριολεξία, που δυστυχώς και αυτό το έχω βιώσει, «δεν είμαι ομοφυλόφιλος γιατί δεν είμαι αδελφή». Τι σόι αντιλήψεις έχουν καλλιεργηθεί, με τι είδους αγωγή… ούτε καν για αγωγή υγείας δεν συζητάμε, εδώ δεν ξέρει ο κόσμος πώς να πλύνει τα χέρια του μετά την τουαλέτα, γιατί δεν του το ’πανε ποτέ, πόσο μάλλον για άλλου είδους αγωγές και άλλου είδους συμπεριφορές. Δύσκολα πραγματα! Συγκεντρώθηκαν από όλη τη γη κυβερνήσεις, φορείς για να βάλουν τους στόχους της χιλιετίας για την αντιμετωπιση του aids και μας έπαιρναν τηλέφωνο κυβερνητικοί παράγοντες να μας ρωτήσουν τι είναι αυτό που γίνεται....

Τι συμβαίνει; Ζούμε εγωιστικά;

Ακριβώς! Ζούμε αυνανιστικά!

Αυνανιστικά εγωιστικά ζούμε!

Δεν υπάρχει σύνδεση με την πραγματικότητα, το κυπριακό μπορεί και να το θυμηθούμε αλλά από εκεί και πέρα είναι ένα χαοτικό πράγμα. Ό,τι και να προσπαθεί να κάνει το υπουργείο εξωτερικών λόγω θέσεως και ίσως επειδή είναι σε συνεχή επαφή με την εξω πραγματικότητα περισσότερο από ότι με την εσωτερική και κάποιους προσπαθεί να κινητοποιήσει όχι σε επίπεδο κομματικών επιλογών αλλά σε επίπεδο λειτουργίας, υπαλληλικού προσωπικού, γιατί αυτός θα μείνει, ο κομματικός θα φύγει… δεν γίνεται αντιληπτό. Η συνήθης πρακτική είναι ότι ψηφίζουμε τη γενική θέση της ευρωπαϊκής ένωσης. Αυτή έχει θέσεις και εμείς σα μέλος της υποχρεούμαστε να ψηφίζουμε αυτές τις θέσεις. Για να βγουν αυτές οι ρημάδες οι θέσεις έχει γίνει ένα ευρωπαϊκό φόρουμ, όπου έχουμε πάει και εμείς εκεί με τις δικές μας θέσεις. Αλλά λες και είμαστε μια μουγκή χώρα, πάμε απλά πάσο.

Δεν έχει να κάνει τελικά μόνο με το aids και είναι επίσης και ένα θέμα οξύμωρο, από τη μια η ευρωπαϊκή ένωση προωθεί τη συμβίωση των ομοφυλόφιλων αλλά στην Ελλάδα θα γίνει ένας νέος πόλεμος για να ψηφιστεί κάτι τέτοιο από την ελληνική βουλή.

Μια σειρά θεμάτων, σωστά μιλάς: πώς η γυναίκα οροθετική δεν μπορεί να γίνει μητέρα, η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία, η συμβίωση -διαφορετικών από τα συνηθισμένα- ζευγαριών, η διαφορά της σεξουαλικής επιλογής και η σεξουαλική συμπεριφορά στα σχολεία. Η διαπαιδαγώγηση πρέπει να γίνεται σε μια χώρα από την ηλικία των πέντε ετών, από εκεί πρέπει να ξεκινάει κανείς προκείμενου να φτιάξει σεβασμό στο διαφορετικό, σεβασμό στον ίδιο του τον εαυτό ή στον συνάνθρωπό του, στο περιβάλλον του…

Εμείς ζητάμε τώρα από μια ελληνική κοινωνία να σεβαστεί αυτό που.. ανέχεται δειλά και σιωπηλά επί αιώνες… Επομένως πώς περιμένουμε να το νομιμοποιήσει η ελληνική κοινωνία;

Επομένως είναι κρίμα που, ενώ σαν αρχαίοι έλληνες είχαμε μια καταπληκτική σχέση μεταξύ μαθητή και δασκάλου, που ήταν και κατ’ επέκταση μια σχέση ερωτική και ίσως και σεξουαλική, αυτά πλέον δεν υπάρχουν και δεν τα λέμε και στα παιδιά μας...

Στα παιδιά μας δεν λέμε τίποτα, στα παιδιά μας ηθικολογούνε με εντελώς στενή οπτική. Ένας γονιός που έχει ένα παιδάκι του διαμορφώνει τη συνείδηση στις διαστάσεις που νομίζει ότι πρέπει να έχει. Μαθαίνει στο παιδί ό,τι πρέπει να φοβάται, του μεταφέρει ένα μοντέλο, του οποίου η αντίληψη είναι ότι είμαστε θεοί, εμείς είμαστε και κανένας άλλος, του μαθαίνει ένα ηθικοπλαστικό εκκλησιαστικό μοντέλο. Τον βάζει στη λογική ότι ο άνθρωπος έχει ερωτικές σχέσεις μόνο για να κάνει απογόνους, οικογένεια, κλπ. Δηλαδή κάνουμε ό,τι κάνουμε για να έχουμε ένα παιδί και μετά το κόβουμε; Που είναι η λογική σε αυτό; Είναι μια κλειτοριδεκτομή σε άπασες, κοινώς η ερωτική επιθυμία δεν νομιμοποιείται, νομιμοποιείται η τεκνοποίηση. Αφαιρούμε το συναίσθημα, την ερωτική έλξη από τον άνθρωπο και του αφήνουμε κάτι ζωώδες; Γιατί και η γάτα τεκνοποιεί. Δεν μπορεί να ερωτευτεί όμως…

Ερωτική έλξη, σεξ και τεκνοποίηση

Μάλλον, αυτή είναι η λογική τους: δεν συζητάμε τίποτα για τον έρωτα, τίποτα για το σεξ, η δε ερωτική επιθυμία είναι κάτι αποβλητέο και αυτή, κολάσιμο, παράνομο και αμαρτωλό. Το σύνολο των παπάδων απαγορεύουν σε νεαρά κορίτσια να κοινωνούν επειδή έχουν την περίοδό τους. Δηλαδή η εκκλησία αρνείται τη γυναικεία υπόσταση; Φοβερό… τη γυναικεία υπόσταση, την αρχή της μητρότητας, γιατί χωρίς αυτή δεν υπάρχει μητρότητα…Είναι δυνατόν να είναι μιαρή επειδή έχει περίοδο; Το θέμα όμως είναι ότι ο έρωτας κάνει τον άνθρωπο πρόσωπο. Ο έρωτας σου δίνει φτερά, βγάζει τα ωραιότερα πράγματα από μέσα σου και γίνεται κινητήρια δύναμη. Δεν γίνεται να αφαιρέσεις τον έρωτα. Εγώ, αν διαφωνώ σε κάτι με την εποχή των φαστ φουντ, είναι στο φαστ, γιατί αυτό πέρασε και στο φουντ, πέρασε και στο σεξ, πέρασε και στον έρωτα, πέρασε και στη φιλία, πέρασε παντού! Πρόκειται για έναν αμερικάνικο τρόπο ζωής, που δεν έχει να κάνει με εμάς, ειδικά εδώ στη μεσόγειο, που είμαστε και του να αγαπιόμαστε και του να ερωτευόμαστε, και μας αρέσει να έχουμε φίλους και να μην πηγαίνουμε στον ψυχαναλυτή.

Έχουμε χάσει λοιπόν την ταυτότητά μας;

Νομίζω τελικά ότι το aids έφερε στην ελληνική κοινωνία πράγματα να συζητήσει, που δεν είχε ποτέ συζητήσει στο παρελθόν ανοιχτά, τα συζητούσαμε μεταξύ μας, με τις πολύ στενές σχέσεις μας και δεν τα βγάλαμε ποτέ προς τα έξω. Δεν συζητούσαμε ποτέ για το προφυλακτικό όπως τώρα, δεν συζητούσαμε για τις ερωτικές μας επιλογές με άλλους όπως συζητάμε τώρα, ακόμα και με τους περιορισμούς που μας έχουν βάλει. Είναι δύσκολο βέβαια, το μεταβατικό μας στάδιο είναι δύσκολο, δεν έχουμε χρόνο…

Είμαστε σε χρόνο μείον;

Είχαμε χρόνο, για μεγάλο χρονικό διάστημα, ήμασταν παρά πολύ ευτυχισμένοι που ήμασταν τελευταίοι στατιστικά σε ό,τι αφορά το aids. Τώρα γιατί ήμασταν τελευταίοι και έχουμε τελικά αυξήσει τα κρούσματα επικίνδυνα δεν το έχω καταλάβει, φαίνεται ότι όλοι είχαμε επαναπαυτεί σε αυτό. Είμαστε και άτυχοι, γιατί οι έλληνες προσβάλλονται κατά βάση από το αφρικάνικο στέλεχος του ιού, που είναι και το πιο δυνατό. Σαφώς επειδή είμαστε κοντά στην Αφρική. Αλλά και εμείς δεν έχουμε μεταναστεύσει παντού;

Στην Αυστραλία υπάρχει μία ακόμα Ελλάδα…

Και στην Αυστραλία και στην Αφρική υπάρχουν πολλοί Έλληνες. Όμως ας μη μένουμε σε αυτό το κλισέ ότι όλοι μας είμαστε καθαροί και οι ξένοι έρχονται και μας μεταδίδουν τους αφρικανικούς ιούς και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Ας μείνουμε εδώ στο ότι τους παρακολουθούμε όλους και όλες είτε με τον αφρικανικό είτε με άλλο τύπο του ιού αλλά με την αντιρετροϊκή θεραπεία τα πράγματα είναι υπό έλεγχο.

Να δώσουμε ένα ευχάριστο μήνυμα; Να πούμε ότι έχουν πια σταματήσει οι τόσο συχνοί θάνατοι από Aids;

Ναι, μιλώντας για το δυτικό κόσμο μπορούμε να το πούμε αυτό. Να λύσουμε τα ασφαλιστικά θέματα, να μη σκοντάφτουν οι φορείς σε ασφαλιστικά ζητήματα και ναι, είμαστε σε καλό δρόμο. Άλλωστε σε πρώιμα στάδια τι είναι το Aids; ένα χρόνιο νόσημα που θέλει παρακολούθηση, να βλέπεις το γιατρό σου 3-4 μήνες το χρόνο ας πούμε, δεν είναι και τόσο τραγικό… αν έχεις υπέρταση τον βλέπεις μία φορά τη βδομάδα, αν έχεις νεφρική ανεπάρκεια τον βλέπεις 3 φορές την εβδομάδα και τρως και την αιμοκάθαρση…Το aids είναι ένα χρόνιο νόσημα αλλά είσαι ζωντανός, εργάζεσαι, ερωτεύεσαι, κάνεις σεξ, αγαπάς, έχεις μία ποιότητα ζωής που είναι και το ζητούμενο: να ζεις και όχι να φυτοζωείς…

Πες μας πόση σημασία έχει να κάνει κανείς συχνά τεστ ώστε αν του συμβεί να έχει μία έγκαιρη διάγνωση;

Είναι πολύ σημαντικό αυτό! Σε μία έγκαιρη διάγνωση έχουμε χρόνο να δουλέψουμε με το φορέα και έχει και ο ίδιος χρόνο να εργαστεί με τον εαυτό του, να τον προφυλάξει αλλά και να προφυλάξει και τους γύρω του. Νομίζω όλους και όλες μας συμφέρει ένας οροθετικός (γυναίκα ή άνδρας) να είναι γερός και να μπορεί να ζει τον εαυτό του. Ένα μήνυμα που δεν έχει ποτέ περάσει στην ελληνική κοινωνία είναι το «ΚΑΝΤΕ ΤΟ ΤΕΣΤ».

Για να δούμε λοιπόν, είναι κάποιος οροθετικός, το λέει; Και πότε; Και γιατί;

Η συμβουλή μας απέναντι στον κόσμο είναι τουλάχιστον στις σχέσεις του τις σεξουαλικές να το λέει. Υπάρχει μία ευθύνη εκεί, δεν μπορείς να την αγνοήσεις, αν συμβεί κάτι πρέπει να ενημερώσεις. Αν σπάσει το προφυλακτικό πρέπει ο/η σύντροφος να έχει δικαίωμα να το γνωρίζει. Γνωρίζεις έναν ή μία στον δρόμο, βγαίνετε, πότε είναι η κατάλληλη στιγμή; Πρέπει να δουλεύουμε σε επίπεδο πληροφόρησης σχετικά με το νόσημα και οι δύο πρέπει να έχουν ή να ξεκινήσουν να δουλεύουν με το θέμα: την πιθανότητα της απόρριψης, την πιθανότητα της μόλυνσης, ακόμα χειρότερα σε μία μακρόχρονη σχέση, εκεί νομίζω πρέπει να το πεις αμέσως… Και εκεί όμως φοβάσαι την απόρριψη για το πώς μολύνθηκες… πρέπει όμως να μιλήσεις, να δώσεις το δικαίωμα στον άλλον ή στην άλλη να προφυλαχθεί… σε μία μακρόχρονη σχέση υποτίθεται ότι αγαπάς. Η αγάπη θα πρέπει να παρακάμψει τον εγωισμό ή την προσωπική ανασφάλεια λοιπόν.

Άλλωστε δεν είναι κάτι αυτό που αφορά μόνο το σύντροφο ή τη σύντροφο…

Το aids είναι κάτι που αφορά όλη την ανθρωπότητα, για πολλούς λόγους, κοινωνικούς, οικονομικούς για λόγους διεκδίκησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων…Αν δεχτείς ότι κάποια κοινωνική ομάδα για κάποιο αδιόρατο λόγο έχει λιγότερα δικαιώματα από εσένα, σε λίγο έρχεται και η σειρά σου!

Στη δουλειά; στην οικογένεια; Πότε;

Όταν αισθάνεσαι έτοιμος… η αλήθεια είναι ότι δεν πρόκειται να πεθάνει κανείς αν έχει διαγνωστεί νωρίς, όπως σε άλλες περιπτώσεις που η ασθένεια πρέπει να ειπωθεί για να δώσεις χρόνο να το ενσωματώσουν… Εγώ εδώ και τόσα χρόνια εδώ έχω δει μαζί με παιδιά 4 πατεράδες και αμέτρητες μανάδες. Δεν ξέρω αν δεν έρχονται εκείνοι ή είναι γιατί δεν το ξέρουν, πάντα βέβαια η μάνα είναι άλλο πράγμα…

Και για να κλείσουμε;

Νομίζω ότι όλα μπορούν να γίνουν καλύτερα αν μάθουμε σαν άνθρωποι, σαν πολίτες, σαν πολιτικοί να κρατάμε τις υποσχέσεις μας. Όλη η ανθρωπότητα μπορεί να βελτιωθεί αν μάθουμε να κρατάμε τις υποσχέσεις μας. Είναι προσωπική και κοινωνική μας ευθύνη αυτό…ας μην το ξεχνάμε ποτέ!

Ζώντας με τον HIV...

Σχεδόν όλοι όσοι έχουν HIV κάποια στιγμή χρειάζεται να πάρουν φάρμακα. Ευτυχώς, τα φάρμακα γίνονται όλο και πιο εύκολα στη λήψη τους.

Η εφημερίδα CITY UNCOVERED, παρουσιάζει, το τρίτο φυλλάδιο του μη κερδοσκοπικού σωματείου, Σύνθεση Ενημέρωση για το HIV/AIDS.

Σχεδόν όλοι όσοι μολυνθούν με τον HIV κάποια στιγμή θα χρειαστεί να πάρουν φάρμακα. Κάποιοι νωρίτερα, κάποιοι αργότερα, οι περισσότεροι πάντως είναι αναγκαίο κάποια στιγμή να ξεκινήσουν αγωγή όταν πλέον ο ιός έχει αρχίσει να πολλαπλασιάζεται πάρα πολύ και να καταστρέφει το ανοσοποιητικό σύστημα.
Τα φάρμακα που παίρνει ένας οροθετικός για να κρατά τον ιό υπό έλεγχο ονομάζονται αντιρετροϊικά. Άλλο ένα όνομα που χρησιμοποιείται ευρέως για την αντιρετροϊική αγωγή είναι η HAART, από τα αρχικά των Highly Active Antiretroviral Therapy (Αντιρετροϊική Θεραπεία Υψηλής Δραστικότητας). HAART σημαίνει στην πράξη ταυτόχρονη χορήγηση τριών ή περισσοτέρων αντιρετροϊικών φαρμάκων. Για τον λόγο αυτό ονομάζεται και συνδυαστική αγωγή ή αγωγή κοκτέιλ.
Τα φάρμακα κατά του HIV διατίθενται δωρεάν σε όλους τους οροθετικούς στην Ελλάδα, ακόμη και στους ανασφάλιστους.

Πότε να ξεκινήσεις αντιρετροϊική αγωγή;
Δεν υπάρχει σαφής απάντηση για το πότε είναι η καλύτερη στιγμή για να ξεκινήσεις να παίρνεις αντιρετροϊικά. Η κατάλληλη στιγμή ποικίλει από άνθρωπο σε άνθρωπο, ανάλογα με το πώς πάει το ανοσοποιητικό του. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να ζυγίσεις με τον γιατρό σου τα πιθανά οφέλη και τους πιθανούς κινδύνους του να ξεκινήσεις αγωγή τώρα ή να περιμένεις για αργότερα. Σύμφωνα με τα υπάρχοντα επιστημονικά στοιχεία και ιατρική πείρα, είναι χωρίς καμία αμφιβολία ωφέλιμο να ξεκινήσεις αγωγή στις παρακάτω περιπτώσεις:
Αν έχεις συμπτώματα HIV ή AIDS.
Αν έχεις πολύ χαμηλά Τ4 κύτταρα, γιατί είναι δείκτης ότι το ανοσοποιητικό σύστημα έχει καταστραφεί.
Αν έχεις πολύ υψηλό ιικό φορτίο.

Αν κόλλησες HIV πολύ πρόσφατα
Η περίοδος των έξι μηνών που ακολουθεί αμέσως αφού μολυνθείς με τον HIV ονομάζεται «πρωτολοίμωξη». Δεν υπάρχουν αποδείξεις πως αν ξεκινήσεις αγωγή αυτήν την περίοδο θα έχεις οπωσδήποτε μια μακρύτερη και υγιέστερη ζωή. Ωστόσο, μερικοί γιατροί πιστεύουν ότι αυτό το διάστημα μπορεί να προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία για παρέμβαση, η οποία ίσως χαθεί αργότερα, καθώς με την πάροδο του χρόνου το ανοσοποιητικό σου σύστημα υφίσταται συνεχιζόμενη βλάβη και έτσι γίνεται λιγότερο ικανό να αντιμετωπίσει τον HIV από μόνο του.

Αν έχεις χρόνια λοίμωξη χωρίς όμως συμπτώματα HIV (ασυμπτωματικός φορέας)
Το ιδανικό είναι να ξεκινήσεις αγωγή πριν τα Τ4 κύτταρά σου πέσουν κάτω από 200. Αν ξεκινήσεις αγωγή με Τ4 κάτω από 200, είναι πιο πιθανό να έχεις σοβαρά προβλήματα με την υγεία σου ή ακόμη και να πεθάνεις στο προσεχές διάστημα,.

Όταν έχεις περισσότερα Τ4 τα πράγματα είναι λιγότερο ξεκάθαρα. Οι περισσότερες μελέτες προτείνουν ότι δεν υπάρχει διαφορά μεσοπρόθεσμα να αρρωστήσεις αν ξεκινήσεις αγωγή έχοντας Τ4 πάνω από 200. Συνεπώς, το πότε θα ξεκινήσεις σε αυτές τις περιπτώσεις θα εξαρτηθεί:
από το ύψος του ιικού σου φορτίου,
την ταχύτητα με την οποία πέφτουν τα Τ4 σου,
την ικανότητα σου να τηρήσεις πιστά την αγωγή,
την παρουσία συμπτωμάτων,
την παρουσία ταυτόχρονης λοίμωξης από τον ιό της ηπατίτιδας C και
τις επιθυμίες σου.

Αν έχεις ήδη συμπτώματα HIV ή AIDS
Όλοι όσοι έχουν συμπτώματα HIV και έχουν Τ4 κύτταρα συνεχώς κάτω από 200 ή έχουν προηγουμένως διαγνωσθεί με AIDS ή κάποιο σοβαρό ή επαναλαμβανόμενο σύμπτωμα HIV, θα πρέπει οπωσδήποτε να ξεκινήσουν αγωγή αλλιώς κινδυνεύουν να αρρωστήσουν βαριά ή και να πεθάνουν.

Πότε να αλλάξεις αγωγή;
Θα χρειαστεί να κάνεις τακτικές εξετάσεις ιικού φορτίου και T4 για να δεις πώς πηγαίνει το ανοσοποιητικό σου σύστημα. Ίσως χρειαστεί να αλλάξεις αγωγή εάν αυξηθεί το ιικό σου φορτίο ή εξαιτίας παρενεργειών. Γι’ αυτό θα κάνεις και άλλες τακτικές εξετάσεις για να βλέπεις πώς πάνε τα τριγλυκερίδιά σου, οι ηπατικές τιμές κ.ά.

Ποτέ μη σταματάς τα φάρμακά σου χωρίς να μιλήσεις με τον γιατρό σου! Ποτέ μην αλλάζεις τη δοσολογία των φαρμάκων μόνος σου!

Περισσότερες πληροφορίες σε απλή, καθημερινή γλώσσα για το HIV, το AIDS, τους τρόπους μετάδοσης, το τεστ αλλά και τα υπόλοιπα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα διαβάστε στο www.hiv.gr.
Υ.Γ. Ευχαριστώ πολύ τον συνεργάτη της CU, Λύο Καλοβυρνά, για την ουσιαστική βοήθεια του, στην επιμέλεια των κειμένων των τριών φυλλαδίων.