Yes, I was the hiv+ king of the world!

Καμία φορά η ζωή στα φέρνει έτσι που είναι σίγουρο ότι δεν μπορείς να αποφύγεις μερικά πράγματα…

Γνωριστήκαμε σε κάποιο κέντρο διασκέδασης, αυτό που θυμάμαι είναι ότι είχα πολύ κακή διάθεση και δεν ήθελα να βγω έξω, αλλά να κλειστώ πάλι στο σπίτι, στην ασφάλεια της ανασφάλειας μου…

Με το ζόρι ντύθηκα, έβαλα θυμάμαι άσχημα ρούχα, ήμουνα αξύριστος και κάτι συναισθήματα νεκρά σαν να έβλεπα ό,τι περνούσε από εμπρός μου, μέσα από μια βιτρίνα καταστήματος.

Είχε κανονιστεί μέρες αυτή η έξοδος και εγώ, ο Κώστας ο γκόμενος του, ο αδελφός του γκόμενου του και πάει λέγοντας…μέχρι να μαζευτούν γνωστοί και άγνωστοι άλλoι σχετικοί και άλλοι άσχετοι με το άθλημα…ακόμα και ο αδελφός μου με τη γυναίκα του. Συναντηθήκαμε όλοι μαζί έξω από το κέντρο και ακόμα θυμάμαι σαν οπτασία μια άγνωστη παρέα να πλησιάζει με εσένα μέσα.

Καθίσαμε τυχαία αντικριστά στο τραπέζι να ακούσουμε κάποιους καλλιτέχνες που ούτε η μάνα τους, τους ήξερε. Από αριστερά μου ο φίλος μου ο Κώστας και δεξιά μου η νύφη μου, ακολουθούσε σε οικογενειακό τραινάκι ο αδελφός μου και όλοι οι άλλοι συνέχεια περίπου 10-12 άτομα, κάνοντας ένα κύκλο. Κάποιοι τραγουδούσαν, συζητήσεις και γέλια στην παρέα και εγώ να αναρωτιέμαι τι κάνω απόψε εδώ…

Κάποια στιγμή σηκώνω τα μάτια μου κοιτώντας απέναντι σε μια άλλη παρέα και εκεί στη μέση της πορείας της ματιάς μου, βλέπω 2 μάτια πονηρά να με κοιτάνε και να μου χαμογελούν… είναι σίγουρο ότι αναρωτήθηκα αν κοιτάς εμένα, και όταν το διαπίστωσα σκέφτηκα ότι απλά αυτός που με κοιτάει είναι μάλλον χαζεμένος και σίγουρα χωρίς γούστο έτσι όπως ήμουνα απέναντι σου. Μου ήρθε να σηκωθώ να φύγω αλλά με σταμάτησε μια κίνηση σου που με καθήλωσε στη καρέκλα…άδειασες μισό από το ποτό σου στο άδειο μου ποτήρι λέγοντας «στην υγειά μας!»

Έπαθα ένα μικρό σοκ, αυτό εγώ δεν θα το έκανα ποτέ και φυσικά δεν το ήπια ποτέ, το έχυσα σιγά σιγά χωρίς να το καταλάβει κανείς ανάμεσα στα πόδια μου και αναρωτιόμουνα τι θα σκεφτόταν η αγαπημένη νύφη μου που ποτέ δεν έτυχε να τις εξομολογηθώ ότι πάντα μου αρέσανε τα αγοράκια και που φυσικά έβλεπε και καθόταν δίπλα μου, για τον αδελφό μου δεν κάνω καν κουβέντα. Με είχε πιάσει ένα ιδρώτας που αισθανόμουνα να κατεβαίνει προς τα μάτια και να μουδιάζω ολόκληρος .Και να καταριέμαι την ώρα και την στιγμή που έφυγα από το σπίτι απόψε.

Το έκανες άλλες 2 φορές σκορπώντας χαμόγελα και γειά μας, σε όλη τη παρέα και εγώ τη δουλειά μου, να το αδειάζω ανάμεσα στα πόδια μου και να ιδρώνω όλο και περισσότερο και να αναρωτιέμαι τι να απαντήσω στις τυχόν ερωτήσεις του στενού οικογενειακού μου κύκλου-μα όχι ρε Βιβή δεν το ξέρω το παιδί, χε χε.

Αφού κατόρθωσες να με βάλεις στο trip άρχισα να σκέφτομαι…ρε αυτός δεν είναι άσχημος, χε χε, και να αισθάνομαι κολακευμένος, ξεχνώντας σιγά-σιγά το τρόμο που με είχε πιάσει. Ναι μετά από καμία ώρα άρχισα να πείθω τον εαυτό μου ότι άρχιζες να μου αρέσεις, και να σκέφτομαι τι άσχημα ρούχα φοράω και πόσο αξύριστος είμαι.

Και να χοροί πάνω στην πίστα με την νύφη μου και εγώ από κάτω να καμαρώνω το παλικάρι από τη μέση και κάτω, κυρίως. Φορούσες θυμάμαι ένα δερμάτινο παντελόνι που διέγραφε πολύ καλά τα βαθουλώματα και τα εξογκώματα από τη κορμάρα σου που την είχες φτιάξει στην σχολή χορού που πήγαινες από μικρός. Στο δίωρο πάνω όχι μόνο είχα πέσει, αλλά πέρασα και στην επίθεση, αφού ακολουθώντας σε στην τουαλέτα που πήγες σε περίμενα απέξω λέγοντας σου.. μήπως θες αυτό? Και δίνοντας σου στη χούφτα σου ένα μικρό χαρτάκι με το τηλέφωνο μου.

Πότε βρήκα στυλό, χαρτί, πότε το έγραψα και πότε έτρεξα να σε περιμένω έξω από την τουαλέτα χωρίς να καταλάβει κανείς, κάτι ούτε εγώ δεν κατάλαβα.

Μετά από αυτό το σκηνικό άλλαξε, όλα μοιάζανε μαγικά, χωρίς τίποτα να προειδοποιεί αυτά μου μελλόντουσαν για να έρθουν.

Ακολούθησε ένα τρίμηνο γεμάτο σεξ, πάντα με προφυλάξεις φυσικά, και όλα τα άλλα ερχόντουσαν σε δεύτερη μοίρα. Αισθανόμουνα όπως o Leonardo di Daprio στη πρύμνη του Τιτανικού.

I am the king of the world!!!

Μάλλον, I am the hiv+ king of the world !…αν και δεν στο είχα πει ακόμα. Περνούσα τόσο όμορφα μαζί σου που με είχες κάνει να το έχω ξεχάσει και εγώ ο ίδιος…αδιανόητο? Και όμως πραγματικότητα!

Έφτασε πρωτομαγιά και κανονίσαμε να πάμε στην Τήνο σε ένα πολύ όμορφο χωριό, και την δεύτερη μέρα πήγαμε να προσκυνήσουμε στην Παναγία.

Εκεί μέσα στον ναό, σε είδα να γονατίζεις εμπρός από την εικόνα της παναγιάς, αν και φορούσες δερμάτινο παντελόνι και μεγάλες μπότες και να προσεύχεσαι…

Κάτι δεν μου έκατσε καλά, κάποια κουδουνάκι σαν να μου κτύπησε, λέγοντας μου …κάτι περίεργο συμβαίνει εδώ. Πέρασε όλη η μέρα μια χαρά και το βράδυ έτρεξα να σε αγκαλιάσω στο κρεβάτι να κοιμηθώ μέσα στην ζεστασιά σου!

Yessssssss, I am the king of the world!

Σταμάτησες όμως ξαφνικά το όνειρο μου με τη φωνή σου…

Παναγιώτη να σε ρωτήσω κάτι? Και ανυποψίαστος σου λέω… Ναι, Βαγγέλη.

Εκεί που πήγαμε σήμερα το πρωί, στην Παναγία προσευχήθηκες για κάτι συγκεκριμένο?

Κάτι σαν να με κτύπησε στη καρδιά και να με προειδοποιούσε για καταιγίδα με πολύ ισχυρούς ανέμους,

Σου απάντησα ναι…

Να σε ρωτήσω και κάτι άλλο?

Ναι σου είπα, αλλά αυτή είναι η τελευταία ερώτηση.

Αυτό που προσευχήθηκες έχει να κάνει με θέμα υγείας?

Μου κόπηκε το αίμα… σου απάντησα… Ναι, αλλά σε παρακαλώ σταμάτα!

Και χωρίς να μου ζητήσεις την άδεια με ρώτησες ξανά…

Μήπως είσαι φορέας?

Μαρμαρωμένος πάνω στο κρεβάτι, κοιτώντας μόνο το ταβάνι και μόνο με τα χείλια μου να κουνιούνται σου απάντησα…ΝΑΙ…

Πριν ακόμα κλείσω το στόμα μου, από αυτό το καταραμένο ναι, που είπα, μου τραβάς το πρόσωπο με το χέρι σου να σε κοιτάξω στα μάτια και μου λες…και εγώ φορέας είμαι…

Σε έσπρωξα θυμάμαι με βία, σε κλώτσησα και σε πέταξα κάτω από το κρεβάτι, και αυτό γιατί δεν θέλω να ακούω ότι έχουν και άλλοι το ίδιο πρόβλημα με μένα

Και πριν ακόμα συνειδητοποιήσω τι έκανα, ορμάω και σε παίρνω στην αγκαλιά μου, και σε σφίγγω δυνατά έτσι αγκαλιασμένοι κλαίγοντας και οι δυο μαζί, σου λέω… Βαγγέλη, σ αγαπώ!

Ναι απόψε I am the hiv+ of the world, and I am in love!

Περάσαμε άλλους 3 μήνες μαζί, χωρίσαμε με τη θέληση και των δυο, χωρίς να τσακωθούμε έτσι απλά.

Βαγγέλη, σ αγαπώ ακόμα!